Shloka 107
भीष्मपर्व — अध्याय ११०: पार्थभीमयोः प्रहारः तथा भीष्माभिमुखं संग्रामविस्तारः
Arjuna and Bhima’s pressure; escalation toward Bhishma
(अर्जुनस्य वच: श्रुत्वा भीष्मस्य वधसंयुतम् । जद्वषुहष्टरोमाण: सकृष्णा: पाण्डवास्तदा ।।
arjunasya vacaḥ śrutvā bhīṣmasya vadha-saṁyutam | hṛṣṭa-romāṇaḥ sa-kṛṣṇāḥ pāṇḍavās tadā || ityevaṁ niścayaṁ kṛtvā pāṇḍavāḥ saha-mādhavāḥ | anumānya mahātmānaṁ prayayuṣ ṭa-mānasāḥ || śayanāni yathāsvāni bhejire puruṣarṣabhāḥ ||
अर्जुनाचे भीष्मवधाशी संबंधित ते वचन ऐकून श्रीकृष्णासह सर्व पांडव आनंदाने भरून गेले. अतिहर्षामुळे त्यांच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले. असे दृढ निश्चय करून, माधवासह पांडव अंतःकरणी संतुष्ट झाले; महात्मा भीष्मांची अनुमती घेऊन तेथून निघून गेले. आणि ते पुरुषश्रेष्ठ आपापल्या शय्यास्थानी जाऊन विश्रांतीस बसले.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical complexity of righteous war: one may be compelled to oppose and even bring down a revered elder like Bhīṣma, yet must do so with deliberation, resolve, and continued respect—balancing strategic necessity with dharmic restraint.
After hearing Arjuna’s statement concerning the means of overcoming Bhīṣma, the Pāṇḍavas (with Kṛṣṇa) feel renewed confidence and joy, finalize their decision, respectfully take leave of Bhīṣma, and return to their quarters to rest.