Shloka 150
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
गुहः कान््तो निज: सर्ग: पवित्र सर्वपावन: । शृद्धी शृज्धप्रियो बभ्ू राजराजो निरामय:
guhaḥ kāntaḥ nijaḥ sargaḥ pavitraḥ sarvapāvanaḥ | śṛṅgī śṛṅgadhapriyo babhū rāja-rājo nirāmayaḥ ||
वायू म्हणाले—तो गुह (स्कंद), कांत व प्रिय; त्याचे प्राकट्य सृष्टीशी अभिन्न आहे. तो परम पवित्र आणि सर्वांना पवित्र करणारा आहे. तो शृंगी (शिंग) धारण करतो व पर्वत-शिखरे प्रिय मानतो; तो विष्णुरूपही झाला. तो राजराज, सर्वथा निरामय व निर्दोष आहे।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse strings together epithets to emphasize the deity’s moral and spiritual supremacy: absolute purity, the power to purify others, sovereignty (‘king of kings’), and freedom from defect—qualities held up as ideals of divine authority and ethical perfection.
Vāyu is reciting a praise-list (nāma/guṇa-stuti style) describing the deity through multiple names and attributes—identifying him as Guha/Skanda, associating him with lofty mountain abodes, and also linking him with Viṣṇu-like supremacy.