Shloka 40
Garuḍa’s Breach of the Amṛta-Guard and Boons with Viṣṇu; Encounter with Indra (Ādi-parva, Adhyāya 29)
न नो भज्ज्यादिति तदा दिव्या: कनकशाखिन: । प्रचलाज्रान् स तान् दृष्टवा मनोरथफलद्रुमान्,उड़कर वे फिर अलम्बतीर्थमें जा पहुँचे। वहाँ (मेरुगिरिपर) बहुत-से दिव्य वृक्ष अपनी सुवर्णमय शाखा-प्रशाखाओंके साथ लहलहा रहे थे। जब गरुड उनके पास गये, तब उनके पंखोंकी वायुसे आहत होकर वे सभी दिव्य वृक्ष इस भयसे कम्पित हो उठे कि कहीं ये हमें तोड़ न डालें। गरुड रुचिके अनुसार फल देनेवाले उन कल्पवृक्षोंको काँपते देख अनुपम रूप-रंग तथा अंगोंवाले दूसरे-दूसरे महावृक्षोंकी ओर चल दिये। उनकी शाखाएँ वैदूर्य मणिकी थीं और वे सुवर्ण तथा रजतमय फलोंसे सुशोभित हो रहे थे। वे सभी महावृक्ष समुद्रके जलसे अभिषिक्त होते रहते थे
na no bhajjyād iti tadā divyāḥ kanakaśākhinaḥ | pracalāñ sa tān dṛṣṭvā manorathaphaladrumān ||
काश्यप म्हणाले—तेव्हा सुवर्णमय शाखा असलेली ती दिव्य वृक्षे ‘आपण तुटू नये’ असे मनात धरून थरथर कापू लागली. गरुडाच्या जवळ येण्याच्या वेगाने हलणारी ती मनोऱथफलद्रुमे पाहून गरुड पुढे निघाला आणि अतुल रूप-लावण्य असलेल्या इतर महावृक्षांकडे गेला. त्यांच्या शाखा वैदूर्य-मण्यासारख्या होत्या; सुवर्ण व रजत फळांनी ते शोभत होते आणि समुद्राच्या जलाने ते निरंतर अभिषिक्त होत होते.
कश्यप उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the moral dimension of power: even magnificent beings can inspire fear of harm, so strength should be guided by restraint and awareness of its impact on others—an implicit ethical thread within the larger dharmic narrative.
As Garuḍa reaches a celestial region of extraordinary trees, the trees tremble from the force of his movement (wind from his wings), fearing they may be broken. Observing this, Garuḍa proceeds onward toward other splendid trees described as jeweled and continually washed by ocean waters.