Shloka 139
समन्तपञ्चक-आख्यानम् तथा अक्षौहिणी-प्रमाणनिर्णयः
Samantapañcaka Narrative and the Measure of an Akṣauhiṇī
तारयामास तांस््तीर्णान ज्ञात्वा दुर्योधनो नृपः । पुनरेव ततो द्यूते समाह्दयत पाण्डवान्,जैसे समुद्रमें डूबी हुई नौकाको कोई फिरसे निकाल ले, वैसे ही द्यूतके समुद्रमें डूबी हुई परमदु:खिनी पुत्रवधू द्रौपदीको परम बुद्धिमान् धृतराष्ट्रने निकाल लिया। जब राजा दुर्योधनको जूएकी विपत्तिसे पाण्डवोंके बच जानेका समाचार मिला, तब उसने पुनः उन्हें (पितासे आग्रह करके) जूएके लिये बुलवाया
tārayāmāsa tāṁs tīrṇān jñātvā duryodhano nṛpaḥ | punar eva tato dyūte samāhvayat pāṇḍavān ||
पांडव त्या आपत्तीतून वाचले आहेत—हे कळताच राजा दुर्योधन, त्याच विनाशकारी मार्गावर हट्टाने उभा राहून, त्यांना पुन्हा जुगारासाठी बोलावू लागला. हा प्रसंग दाखवतो की लोभ आणि वैर न थांबल्यास, नैतिक-सामाजिक आपत्तीतून मिळालेला उद्धारही वारंवार अधर्माने उधळला जातो; आणि अधर्माची पुनःपुन्हा आसक्ती दुर्दैवाला जाणीवपूर्वक स्वीकारलेली नीति बनवते।
राम उवाच
Educational Q&A
Even when a community or family is rescued from disaster, the same harm returns if the root causes—greed, envy, and obsession with victory—are not restrained. Repeating an unethical act (here, gambling used as a weapon) converts misfortune into intentional wrongdoing (adharma).
Duryodhana learns that the Pāṇḍavas have escaped the immediate danger and humiliation connected with the dice episode; unwilling to let them recover, he calls them again to another gambling match, seeking to trap them once more.