Shloka 37
Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
राज्युवाच अवलिपत॑ मुखं ब्रह्मन् दिव्यान् गन्धान् बिभर्मि च । सुतार्थे नोपलब्धास्मि तिष्ठ याज मम प्रिये,रानी बोली--ब्रह्मन! अभी मेरे मुखमें ताम्बूल आदिका रंग लगा है! मैं अपने अंगोंमें दिव्य सुगन्धित अंगराग धारण कर रही हूँ, अतः मुँह धोये और स्नान किये बिना पुत्रदायक हविष्यका स्पर्श करनेके योग्य नहीं हूँ, इसलिये याजजी! मेरे इस प्रिय कार्यके लिये थोड़ी देर ठहर जाइये
rājñy uvāca—avaliptaṁ mukhaṁ brahman divyān gandhān bibharmi ca | sutārthe nopalabdhāsmi tiṣṭha yāja mama priye ||
राणी म्हणाली— “ब्रह्मन्! माझ्या मुखावर अजून तांबूलादिकाचा रंग आहे आणि मी दिव्य सुगंधी अंगराग धारण केला आहे. पुत्रार्थ मी अजून शुद्ध अवस्थेत नाही; म्हणून हे याज, माझ्या या प्रिय कर्मासाठी थोडा वेळ थांबा.”
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ritual and ethical discipline: sacred acts (especially those aimed at progeny) require bodily and mental preparedness, including cleanliness and proper conduct, before handling offerings.
A queen addresses a Brahmin officiant and asks him to wait briefly because she has betel-stain and perfumes on her body; she wishes to wash and bathe first so she may properly touch the oblation in a son-seeking rite.