
The True Liṅga as Formless Brahman — Self-Luminous Īśa and the Yoga of Liberation
मागील अध्यायाची औपचारिक समाप्ती झाल्यावर ईश्वर-गीतेतील उपदेश पुढे चालू राहतो. भगवान सांगतात की परम ‘लिंग’ हे भौतिक चिन्ह नसून निर्गुण, निराकार, अव्यक्त, स्वप्रकाश ब्रह्म आहे—सर्व कारणांचे कारण. हे सामान्य प्रमाणांनी कळत नाही; विकल्परहित, निर्मळ व सूक्ष्म ज्ञानानेच प्रभू स्वतःच्या आत्मारूपाने प्रकट होतात. सिद्ध योगी अद्वैत चिंतनाने किंवा अढळ भक्तीने—एकाला एक किंवा अनेक रूपांत पाहून—अंतर्मुख, शांत व आत्मनिष्ठ राहतो. मोक्षाला निर्वाण, ब्रह्मैक्य, कैवल्य इत्यादी नावे देऊन शेवटी परमशिव/महादेव असे स्पष्ट नामोच्चार येतो. जिथे सूर्य-चंद्र-अग्नी प्रकाशत नाहीत त्या स्वप्रकाश ज्योतीची उपमा देत एकांतात अखंड योगाभ्यासाची प्रेरणा दिली आहे, ज्यामुळे पुढील अध्यायांत उपाय, नियम व ज्ञान-भक्ती-योगस्थैर्याचा समन्वय उलगडतो.
Verse 1
इति श्रीकूर्मपाराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे (ईश्वरगीतासु) नवमो ऽध्यायः ईश्वर उवाच अलिङ्गमेकमव्यक्तं लिङ्गं ब्रह्मेति निश्चितम् / स्वयञ्ज्योतिः परं तत्त्वं परे व्योम्नि व्यवस्थितम्
इति श्रीकूर्मपुराणातील षट्साहस्री संहितेच्या उत्तरविभागातील ईश्वरगीतांतील नववा अध्याय समाप्त. ईश्वर म्हणाले—एकमेव निराकार, अव्यक्त तत्त्व हेच खरे ‘लिंग’; ते निश्चितच ब्रह्म आहे. ते स्वयंज्योती परम तत्त्व परे व्योमात (परम चिदाकाशात) स्थित आहे.
Verse 2
अव्यक्तं कारणं यत्तदक्षरं परमं पदम् / निर्गुणं शुद्धविज्ञानं तद् वै पश्यन्ति सूरयः
जे अव्यक्त कारणतत्त्व आहे तेच अक्षर, परम पद आहे; जे गुणातीत व शुद्ध विज्ञानस्वरूप आहे—तेच सूरिजन खरेच पाहतात.
Verse 3
तन्निष्ठाः शान्तसंकल्पा नित्यं तद्भावभाविताः / पश्यन्ति तत् परं ब्रह्म यत्तल्लिङ्गमिति श्रुतिः
जे त्यातच निष्ठावान आहेत, ज्यांचे संकल्प शांत झाले आहेत, आणि जे नित्य त्या भावाने भावित आहेत—ते त्या परम ब्रह्माचे दर्शन करतात, ज्याविषयी श्रुती म्हणते: ‘तेच त्याचे (खरे) लिंग आहे।’
Verse 4
अन्यथा नहि मां द्रष्टुं शक्यं वै मुनिपुङ्गवाः / नहि तद् विद्यते ज्ञानं यतस्तज्ज्ञायते परम्
अन्यथा, हे मुनिश्रेष्ठांनो, मला पाहणे खरोखर शक्य नाही. कारण असे कोणतेही (सामान्य) ज्ञान नाही ज्याने ते परम तत्त्व जाणता येईल.
Verse 5
एतत्तत्परमं ज्ञानं केवलं कवयो विदुः / अज्ञानमितरत् सर्वं यस्मान्मायामयं जगत्
हेच एक परम ज्ञान आहे—कवी-ऋषी असे जाणतात. याखेरीज सर्व काही अज्ञान आहे, कारण हे जग मायामय आहे.
Verse 6
यज्ज्ञानं निर्मलं सूक्ष्मं निर्विकल्पं यदव्ययम् / ममात्मासौ तदेवेमिति प्राहुर्विपश्चितः
जे ज्ञान निर्मळ, सूक्ष्म, निर्विकल्प व अव्यय आहे—तेच माझे आत्मस्वरूप आहे, असे पंडित सांगतात।
Verse 7
ये ऽप्यनेकं प्रपश्यन्ति ते ऽपि पश्यन्ति तत्परम् / आश्रिताः परमां निष्ठां बुद्ध्वैकं तत्त्वमव्ययम्
जे अनेकत्व पाहतात तेही त्या परम तत्त्वालाच पाहतात; परम निष्ठेचा आश्रय घेऊन ते एक अव्यय तत्त्व जाणतात।
Verse 8
ये पुनः परमं तत्त्वमेकं वानेकमीश्वरम् / भक्त्या मां संप्रपश्यन्ति विज्ञेयास्ते तदात्मकाः
जे भक्तीने मला परम तत्त्व म्हणून स्पष्ट पाहतात—एक ईश्वर म्हणून वा अनेक रूपांत प्रकट ईश्वर म्हणून—ते तदात्मा आहेत असे जाणावे।
Verse 9
साक्षादेव प्रपश्यन्ति स्वात्मानं परमेश्वरम् / नित्यानन्दं निर्विकल्पं सत्यरूपमिति स्थितिः
ते साक्षात् आपल्या आत्म्यात परमेश्वर पाहतात—नित्य आनंदमय, निर्विकल्प व सत्यस्वरूप; हीच त्यांची स्थिती आहे।
Verse 10
भजन्ते परमानन्दं सर्वगं यत्तदात्मकम् / स्वात्मन्यवस्थिताः शान्ताः परे ऽव्यक्ते परस्य तु
स्वात्म्यात स्थित, शांत व अंतर्मुख होऊन ते त्या परमानंदाचे भजन करतात, जो सर्वव्यापी व तदात्मक आहे—परमाच्या त्या अव्यक्त पररूपात।
Verse 11
एषा विमुक्तिः परमा मम सायुज्यमुत्तमम् / निर्वाणं ब्रह्मणा चैक्यं कैवल्यं कवयो विदुः
हीच परम मुक्ती—माझ्याशी सर्वोच्च सायुज्य. हेच निर्वाण, ब्रह्माशी एकत्व आणि कैवल्य, असे कवी-ऋषी जाणतात.
Verse 12
तस्मादनादिमध्यान्तं वस्त्वेकं परमं शिवम् / स ईश्वरो महादेवस्तं विज्ञाय विमुच्यते
म्हणून आदि-मध्य-अंत रहित असे एकमेव परम तत्त्व—परमशिव—ओळखा. तोच ईश्वर, महादेव; त्याला जाणल्याने मुक्ती मिळते.
Verse 13
न तत्र सूर्यः प्रविभातीह चन्द्रो न नक्षत्राणि तपनो नोत विद्युत् / तद्भासेदमखिलं भाति नित्यं तन्नित्यभासमचलं सद्विभाति
तेथे सूर्य प्रकाशत नाही, चंद्रही नाही, नक्षत्रेही नाहीत; वीज नाही, लौकिक अग्नीही नाही. त्याच्याच तेजाने हे सर्व नित्य उजळते; तो अचल, स्वयंज्योती सदैव प्रकाशतो.
Verse 14
नित्योदितं संविदा निर्विकल्पं शुद्धं बृहन्तं परमं यद्विभाति / अत्रान्तरं ब्रह्मविदो ऽथ नित्यं पश्यन्ति तत्त्वमचलं यत् स ईशः
जे परम तत्त्व नित्य उदित आहे—शुद्ध संविद्रूप, निर्विकल्प, निर्मळ, विशाल व सर्वोच्च—तेच ब्रह्मवेत्ते या अंतःआकाशात नित्य अचल सत्य म्हणून पाहतात; तोच ईश आहे.
Verse 15
नित्यानन्दममृतं सत्यरूपं शुद्धं वदन्ति पुरुषं सर्ववेदाः / तदेवेदमिति प्रणवेनेशितारं धायायन्ति वेदार्थविनिश्चितार्थाः
सर्व वेद त्या परम पुरुषाला नित्यानंद, अमृत, सत्यस्वरूप व परम शुद्ध असे म्हणतात. ‘तेच हे सर्व’ असा निश्चय करून वेदार्थ-निश्चित जन प्रणव (ॐ) द्वारा ईश्वराचे ध्यान करतात.
Verse 16
न भूमिरापो न मनो न वह्निः प्राणो ऽनिलो गगनं नोत बुद्धिः / न चेतनो ऽन्यत् परमाकाशमध्ये विभाति देवः शिव एव केवलः
तेथे ना पृथ्वी, ना जल, ना मन, ना अग्नी; ना प्राण, ना वायू, ना आकाश, ना बुद्धी. अन्य कोणतेही चेतन तत्त्व नाही. परमार्थाच्या परम आकाशामध्ये केवळ देव शिवच प्रकाशमान आहेत—शिवच एकमेव.
Verse 17
इत्येतदुक्तं परमं रहस्यं ज्ञानामृतं सर्ववेदेषु गूढम् / जानाति योगी विजने ऽथ देशे युञ्जीत योगं प्रयतो ह्यजस्रम्
असे हे परम रहस्य सांगितले—मोक्षदायक ज्ञानामृत, जे सर्व वेदांत गूढ आहे. योगी एकांत स्थानी ते जाणतो; म्हणून प्रयत्नपूर्वक अखंड योगाभ्यास करावा.
It defines the true liṅga as the formless, unmanifest Brahman—self-luminous Supreme Reality—rather than a merely external symbol; the ‘sign’ (liṅga) is the Śruti-indicated mark of the Absolute itself.
The chapter presents realization as directly beholding the Supreme Lord as one’s own Self (Ātman): liberation is abiding as that ever-blissful, construction-free Truth, expressed as oneness with Brahman (brahmaikatā) and kaivalya.
Yes. It affirms that devotees who behold the Supreme clearly—either as the one Lord or as the Lord in many forms—are established in the Supreme Truth, indicating a convergence of bhakti with the non-dual culmination.
It recommends disciplined, uninterrupted yoga—ideally in solitude—along with inward stabilization, contemplation of the Supreme, and meditation on the Lord through the pranava (Oṁ).