
Puṣkara-dvīpa, Lokāloka, and the Measure of the Brahmāṇḍa (Cosmic Egg)
द्वीप‑समुद्रांच्या क्रमात हा अध्याय पुष्कर‑द्वीपाचे वर्णन करतो—शाक‑द्वीपाच्या दुप्पट विस्ताराचा, मधुर जलसमुद्राने वेढलेला. येथे एकच वलयाकार पर्वत मनसोत्तर सांगितला असून द्वीपातील विभाग—मानस्य प्रदेश, पर्वताभोवतीचा मंडल आणि महावीत/धातकीखण्ड—उल्लेखिले आहेत. पुढे भूगोलातून तत्त्वचिंतनाकडे वळण येते: एक महान न्यग्रोध (वटवृक्ष) पूज्य धुरीसारखा उभा आहे; ब्रह्म्याची उपस्थिती, तसेच शिव व नारायण यांचे धाम प्रतिपादिले जाते; देव व योगीऋषी अर्ध‑हर अर्ध‑हरि स्वरूप हरिहराची उपासना करतात. नंतर सुवर्ण‑सीमाभूमी व लोकालोक पर्वत—प्रकाशमय लोक व बाह्य अंधकार यांची सीमा—वर्णिला आहे. शेवटी ब्रह्माण्ड‑सिद्धान्त: अविनाशी प्रधान/प्रकृतीपासून असंख्य ब्रह्माण्डे उत्पन्न होतात; प्रत्येकात चौदा लोक व त्यांच्या अधिदेवता असतात. अशा रीतीने हा विश्वरचना‑भाग पूर्ण होऊन अव्यक्ताचे ब्रह्मत्व व परमेश्वराची सर्वव्याप्ती ध्यान‑ज्ञानरूपेण सूचित करतो।
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साह्स्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे सप्तचत्वारिंशोध्यायः सूत उवाच शाकद्वीपस्य विस्ताराद् द्विगुणेन व्यवस्थितः / क्षीरार्णवं समाश्रित्य द्वीपः पुष्करसंवृतः
अशा प्रकारे श्रीकूर्मपुराणातील षट्साहस्री संहितेच्या पूर्वविभागातील सत्तेचाळीसावा अध्याय. सूत म्हणाले—शाकद्वीपाच्या विस्ताराच्या दुप्पट पुष्करद्वीप स्थित आहे; तो क्षीरसागरावर आधारलेला असून पुष्करप्रदेशाने वेढलेला आहे।
Verse 2
एक एवात्र विप्रेन्द्राः पर्वतो मानसोत्तरः / योजनानां सहस्त्राणि सार्धं पञ्चाशदुच्छ्रितः / तावदेव च विस्तीर्णः सर्वतः परिमण्डलः
हे विप्रश्रेष्ठांनो, येथे मानसोत्तर नावाचा एकच पर्वत आहे। तो एक हजार पन्नास योजन उंच असून तितकाच विस्तीर्ण आहे; सर्व बाजूंनी तो पूर्ण वर्तुळाकार आहे।
Verse 3
स एव द्वीपः पश्चार्धे मानसोत्तरसंज्ञितः / एक एव महासानुः संनिवेशाद् द्विधा कृतः
त्याच द्वीपाचा पश्चिमार्ध ‘मानसोत्तर’ म्हणून ओळखला जातो। तो एकच महान उंच भूभाग आहे; परंतु रचनेमुळे तो दोन भागांत विभागलेला म्हटला आहे।
Verse 4
तस्मिन् द्वीपे स्मृतौ द्वौ तु पुण्यौ जनपदौ शुभौ / अपरौ मानसस्याथ पर्वतस्यानुमण्डलौ / महावीतं स्मृतं वर्षं धातकीखण्डमेव च
त्या द्वीपात दोन शुभ व पुण्य जनपद स्मरणात येतात—एक ‘मानस्य’ म्हणून प्रसिद्ध, आणि दुसरा पर्वताचा परिमंडल-प्रदेश। तेथील वर्ष ‘महावीत’ तसेच ‘धातकीखण्ड’ या नावानेही ओळखले जाते।
Verse 5
स्वादूदकेनोदधिना पुष्करः परिवारितः / तस्मिन् द्वीपे महावृक्षो न्यग्रोधो ऽमरपूजितः
गोड्या पाण्याच्या समुद्राने वेढलेला पुष्कर (द्वीप) आहे. त्या द्वीपात एक महावृक्ष वट (न्यग्रोध) आहे, ज्याची पूजा अमर देवही करतात।
Verse 6
तस्मिन् निवसति ब्रह्मा विश्वात्मा विश्वभावनः / तत्रैव मुनिशार्दूलाः शिवनारायणालयः
त्याच ठिकाणी ब्रह्मा निवास करतात—ते विश्वात्मा व जगत्भावक-पालक आहेत. तेथेच, हे मुनिशार्दूलांनो, शिव-नारायणांचे धाम आहे।
Verse 7
वसत्यत्र महादेवो हरोर्ऽद्धहरिरव्ययः / संपूज्यमानो ब्रह्माद्यैः कुमाराद्यैश्च योगिभिः / गन्धर्वैः किन्नरैर्यक्षैरीश्वरः कृष्णपिङ्गलः
येथे महादेव वसतात—अव्यय प्रभु, जो अर्ध हर आणि अर्ध हरि आहेत. ब्रह्मा आदि देव तसेच कुमार आदि योगनिष्ठ ऋषी त्यांची सम्यक पूजा करतात; गंधर्व, किन्नर आणि यक्षही कृष्ण-पिंगल वर्णाच्या त्या ईश्वराची आराधना करतात।
Verse 8
स्वस्थास्तत्र प्रजाः सर्वा ब्रह्मणा सदृशत्विषः / निरामया विशोकाश्च रागद्वेषविवर्जिताः
तेथील सर्व प्रजा स्वस्थ व सुस्थित आहे, ब्रह्मासमान तेजस्वी. ते निरोगी, शोकमुक्त आणि राग-द्वेषरहित आहेत।
Verse 9
सत्यानृते न तत्रास्तां नोत्तमाधममध्यमाः / न वर्णाश्रमधर्माश्च न नद्यो न च पर्वताः
तेथे न सत्य आहे न असत्य; न उत्तम‑अधम‑मध्यम असा भेद. तेथे वर्ण‑आश्रमधर्म नाहीत, नद्या नाहीत, पर्वतही नाहीत.
Verse 10
परेण पुष्करस्याथ स्थितो महान् / स्वादूदकसमुद्रस्तु समन्ताद् द्विजसत्तमाः
पुष्कराच्या पश्चिमेस महान् स्वादु‑जलाचा समुद्र आहे; तो त्या प्रदेशाला सर्व बाजूंनी वेढून राहतो, हे द्विजश्रेष्ठांनो।
Verse 11
परेण तस्य महती दृश्यते लोकसंस्थितिः / काञ्चनी द्विगुणा भूमिः सर्वा चैव शिलोपमा
त्याच्या पलीकडे विशाल लोक‑रचना दिसते. तेथे सुवर्णमयी भूमी आहे, जी दुप्पट विस्तीर्ण असून सर्वत्र शिळेसारखी दृढ आहे.
Verse 12
तस्याः परेण शैलस्तु मर्यादात्मात्ममण्डलः / प्रकाशश्चाप्रकाशश्च लोकालोकः स उच्यते
तिच्या पलीकडे एक पर्वत आहे, जो आत्म‑मंडलाची मर्यादा‑रूप सीमा आहे. तो प्रकाशमयही आहे आणि अप्रकाशमयही; म्हणून त्याला ‘लोकालोक’ म्हणतात.
Verse 13
योजनानां सहस्त्राणि दश तस्योच्छ्रयः स्मृतः / तावानेव च विस्तारो लोकालोको महागिरिः
महागिरी लोकालोकाची उंची दहा सहस्र योजना सांगितली आहे; आणि त्याचा विस्तारही तितकाच आहे.
Verse 14
समावृत्य तु तं शैलं सर्वतो वै तमः स्थितम् / तमश्चाण्डकटाहेन समन्तात् परिवेष्टितम्
तो पर्वत सर्वतोभावे आच्छादित होताच, सर्वत्र घोर तम पसरले; आणि तो अंधार जणू महाकटाहासारखा, चारही बाजूंनी त्याला पूर्णपणे वेढून राहिला।
Verse 15
एतै सप्त महालोकाः पातालाः सप्तकीर्तिताः / ब्रह्माण्डस्यैष विस्तारः संक्षेपेण मयोदितः
अशा रीतीने हे सात महालोक आणि सात पाताळ सांगितले. ब्रह्मांडाचा हा विस्तार व रचना मी संक्षेपाने कथन केली आहे।
Verse 16
अण्डानामीदृशानां तु कोट्यो ज्ञेयाः सहस्त्रशः / सर्वगत्वात् प्रधानस्य कारणस्याव्ययात्मनः
अशा ब्रह्मांड-अंडांची कोटी कोटी—हजारोवर हजार—असल्याचे जाणावे; कारण अव्ययस्वरूप कारण ‘प्रधान’ सर्वव्यापी आहे।
Verse 17
अण्डेष्वेतेषु सर्वेषु भुवनानि चतुर्दश / तत्र तत्र चतुर्वक्त्रा रुद्रा नारायणादयः
या सर्व ब्रह्मांड-अंडांत चौदा भुवने आहेत; आणि प्रत्येकात चतुर्मुख ब्रह्मा, रुद्र, नारायण इत्यादी देवशक्ती विराजमान आहेत।
Verse 18
दशोत्तरमथैकैकमण्डावरणसप्तकम् / समन्तात् संस्थितं विप्रा यत्र यान्ति मनीषिणः
आणि पुढे, हे विप्रांनो, प्रत्येक ब्रह्मांडाभोवती सात-सात आवरणांचे सतरामंडल सर्वतोभावे स्थित आहेत—ज्यांकडे मनीषीजन ध्यान-यात्रेत प्रवृत्त होतात।
Verse 19
अनन्तमेकमव्यक्तनादिनिधनं महत् / अतीत्य वर्तते सर्वं जगत् प्रकृतिरक्षरम्
अनंत, एक, अव्यक्त, आद्यंतहीन महान—ही अक्षर प्रकृती सर्व जगतास अतिक्रमूनही त्यात सर्वत्र व्यापून राहते।
Verse 20
अनन्तत्वमनन्तस्य यतः संख्या न विद्यते / तदव्यक्तमिति ज्ञेयं तद् ब्रह्म परमं पदम्
अनंताचे अनंतत्व असे की त्याला संख्या-परिमाण नाही; म्हणून ते ‘अव्यक्त’ जाणावे—तेच ब्रह्म, तेच परम पद।
Verse 21
अनन्त एष सर्वत्र सर्वस्थानेषु पठ्यते / तस्य पूर्वं मयाप्युक्तं यत्तन्माहात्म्यमव्ययम्
अनंताचे हे स्तोत्र/उपदेश सर्वत्र, सर्व ठिकाणी पठिले जाते; त्याचे अव्यय माहात्म्य मी पूर्वीही सांगितले आहे।
Verse 22
गतः स एष सर्वत्र सर्वस्थानेषु वर्तते / भूमौ रसातले चैव आकाशे पवने ऽनले / अर्णवेषु च सर्वेषु दिवि चैव न सशयः
तो सर्वव्यापी होऊन सर्वत्र, सर्व ठिकाणी वर्ततो—भूमीवर, रसातळात, आकाशात, वायूत व अग्नीत, सर्व समुद्रांत आणि स्वर्गातही; यात संशय नाही।
Verse 23
तथा तमसि सत्त्वे च एष एव महाद्युतिः / अनेकधा विभक्ताङ्गः क्रीडते पुरुषोत्तमः
तसेच तमस व सत्त्व यांतही तोच महाद्युती प्रकटतो; अनेक प्रकारे अंग विभाजित करून पुरुषोत्तम लीलेने जगत् प्रकट करतो।
Verse 24
महेश्वरः परो ऽव्यक्तादण्डमव्यक्तसंभवम् / अण्डाद् ब्रह्मा समुत्पन्नस्तेन सृष्टमिदं जगत्
परमेश्वर महेश्वरांनी अव्यक्तातून उत्पन्न झालेले ब्रह्मांडरूपी अंड प्रकट केले. त्या अंडातून ब्रह्मा उत्पन्न झाले आणि त्यांच्या द्वारे हे सर्व जग निर्माण झाले.
Lokāloka is the boundary-mountain encircling the cosmic sphere, described as both luminous and non-luminous because it divides the realm where light (loka) is present from the surrounding darkness (aloka).
By presenting Avyakta (the Unmanifest) as immeasurable, beginningless, and the Supreme Abode, the chapter implies that all manifest worlds—including jīvas within countless brahmāṇḍas—are pervaded and grounded in Brahman, to be realized through contemplative discernment beyond mere cosmographic measure.