Shloka 29
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
dadarśa kṛṣṇaṁ rāmaṁ ca vraje go-dohanaṁ gatau pīta-nīlāmbara-dharau śarad-amburahekṣaṇau
अक्रूराने व्रजात गोदोहानासाठी जात असलेले श्रीकृष्ण व बलराम पाहिले. कृष्ण पीतांबरधारी, बलराम नीलांबरधारी; दोघांचे नेत्र शरद्ऋतूतील कमळांसारखे होते. ते किशोर, विशाल भुजांचे, लक्ष्मीचे निवास—एक श्याम, दुसरा श्वेत; सुमुख, सौंदर्यात श्रेष्ठ, आणि तरुण हत्तींसारख्या गतीचे. करुण स्मितदृष्टीने पाहत ते व्रजभूमीला आपल्या चरणचिन्हांनी शोभवत होते—ज्यांवर ध्वज, वज्र, अंकुश व कमळाची चिन्हे होती. रत्नहार व पुष्पमाळांनी अलंकृत, पवित्र सुगंधी लेप लावलेले, स्नान केलेले व निर्मळ वस्त्रधारी असे ते दोन प्रभू आद्य पुरुष, जगताचे कारण व स्वामी; पृथ्वीच्या कल्याणासाठी केशव व बलराम रूपाने अवतरले. हे राजा परीक्षित, स्वप्रभेने दिशांचा अंधार दूर करत ते जणू सुवर्णखचित पाचू व रौप्याचे दोन पर्वत भासत होते.