Shloka 28
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
dadarśa kṛṣṇaṁ rāmaṁ ca vraje go-dohanaṁ gatau pīta-nīlāmbara-dharau śarad-amburahekṣaṇau
मग अक्रूराने व्रजात कृष्ण व राम यांना पाहिले; ते गायींचे दूध काढण्यासाठी जात होते. कृष्ण पितांबर, बलराम निळांबर धारण करून होते; त्यांचे नेत्र शरद्ऋतूतील कमळांसारखे होते. ते दोघे किशोर—एक श्याम, दुसरा श्वेत—लक्ष्मीचे निवास, विशाल भुजांचे, सुमुख व सर्वांत सुंदर; त्यांची चाल बलवान हत्तींसारखी होती. ध्वज, वज्र, अंकुश व कमळचिन्हांनी युक्त त्यांच्या चरणांनी व्रजभूमी शोभत होती; करुण हास्ययुक्त दृष्टीने ते पाहत होते. त्यांच्या लीला उदार व रम्य; ते हार व वनमालांनी विभूषित, पुण्य सुगंधी लेप लावलेले, स्नान केलेले व निर्मळ वस्त्रधारी होते. ते आद्य पुरुष, जगत्कारण व जगत्पती; पृथ्वीच्या कल्याणासाठी स्वांशाने केशव व बलरूपाने अवतरले होते. हे राजा परीक्षित! आपल्या प्रभेने ते दिशांचे अंधार दूर करीत होते—जणू सुवर्णालंकृत पाचूचा पर्वत आणि रौप्याचा पर्वत।