Adhyaya 135: Prescriptions for Expiation of Offences: Red/Black Garments, Improper Touch in Darkness, Impure Leftovers, Eating Boar-Meat, and Consuming Jālapāda

Verse 1

अथ जालपादभक्षणापराधप्रायश्चित्तम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ रक्तवस्त्रेण संयुक्तो यो हि मामुपसर्पति ॥ तस्यापि शृणु सुश्रोणि कर्म संसारमोक्षणम् ॥

ഇപ്പോൾ ‘ജാലപാദ’ ഭക്ഷണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അപരാധത്തിനുള്ള പ്രായശ്ചിത്തം. ശ്രീവരാഹൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ചുവന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ചു എന്നെ സമീപിക്കുന്നവനേക്കൂടി, ഹേ സുശ്രോണി, സംസാരബന്ധനമോചനകരമായ കർമം കേൾക്കുക.

Verse 2

रजस्वलासु नारीषु रजो यत्तत्प्रवर्तते ॥ तेनासौ रजसा पुष्टो कर्मदोषेण जानतः ॥

രജസ്വല സ്ത്രീകളിൽ പ്രവഹിക്കുന്ന രജസ്—ആ രജസാൽ അവൻ (പുരുഷൻ) ബാധിതനായി/പുഷ്ടനായി തീരുന്നു; ഇത് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള കർമദോഷമാണ്.

Verse 3

वर्षाणि दश पञ्चैव वसते तत्र निश्चितात् ॥ रजो भूत्वा महाभागे रक्तवस्त्रपरायणः ॥

അവൻ നിശ്ചയമായി അവിടെ പതിനഞ്ചു വർഷം വസിക്കുന്നു; ഹേ മഹാഭാഗേ, രജസായി മാറിയതുപോലെ, ചുവന്ന വസ്ത്രധാരണത്തിൽ പരായണനായി ഇരിക്കുന്നു.

Verse 4

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तस्य कायविशोधनम् ॥ येन शुध्यन्ति ते भूमे पुरुषाः शास्त्रनिश्चिताः ॥

ഞാൻ അവനുവേണ്ടി പ്രായശ്ചിത്തം—അഥവാ ദേഹശുദ്ധി—വിവരിക്കുന്നു; ഹേ ഭൂമീ, ശാസ്ത്രനിശ്ചിതമായ വിധിപ്രകാരം ആ പുരുഷന്മാർ ശുദ്ധരാകുന്നു.

Verse 5

एकाहारं ततः कृत्वा दिनानि दश सप्त च ॥ वायुभक्षस्त्रीण्यहानि दिनमेकं जलाशनः ॥

അതിനുശേഷം ഏകാഹാരം (ദിവസത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം ഭക്ഷണം) ചെയ്ത് പതിനേഴു ദിവസം ഇരിക്കണം; മൂന്ന് ദിവസം വായുഭക്ഷനായി (ഉപവാസം) ഇരിച്ച്, ഒരു ദിവസം ജലാഹാരം മാത്രം സ്വീകരിക്കണം.

Verse 6

एवं स मुच्यते भूमे मम विप्रियकारकः ॥ प्रायश्चित्तं ततः कृत्वा ममासौ रोचते सह ॥

ഇങ്ങനെ, ഹേ ഭൂമീ, എന്നോടു വിരോധമായി അപ്രിയം ചെയ്തവൻ മോചിതനാകുന്നു; തുടർന്ന് പ്രായശ്ചിത്തം നിർവഹിച്ചു അവൻ വീണ്ടും എനിക്ക് പ്രീതികരനാകുന്നു.

Verse 7

एतत्ते कथितं भूमे रक्तवस्त्रविभूषिते ॥ प्रायश्चित्तं महाभागे सर्वसंसारमोक्षणम् ॥

ഹേ ഭൂമീ, ചുവന്ന വസ്ത്രങ്ങളാൽ അലങ്കൃതയായവളേ, ഈ പ്രായശ്ചിത്തം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു; ഹേ മഹാഭാഗേ, ഇത് സമസ്ത സംസാരബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നൽകുന്നതാണ്.

Verse 8

यस्तु मामन्धकारेषु विना दीपेन सुन्दरि ॥ स्पृशते च विना शास्त्रं त्वरमाणो विमोहितः ॥

എന്നാൽ, ഹേ സുന്ദരീ, ആരെങ്കിലും ഇരുട്ടിൽ ദീപം കൂടാതെ എന്നെ സ്പർശിക്കുകയും, മോഹിതനായി അതിവേഗത്തിൽ ശാസ്ത്രാശ്രയം കൂടാതെ അങ്ങനെ ചെയ്യുകയും ചെയ്താൽ,

Verse 9

पतनाṃ तस्य वक्ष्यामि शृणुष्व त्वं वसुन्धरे ॥ तेन क्लेशं समासाद्य क्लिश्यते च नराधमः ॥

അവന്റെ പതനം ഞാൻ വിവരിക്കുന്നു; ഹേ വസുന്ധരേ, നീ കേൾക്കുക. ആ കർമ്മം മൂലം ക്ലേശം പ്രാപിച്ച് ആ അധമൻ ദുഃഖിക്കുന്നു.

Verse 10

अनन्यमानसो भूत्वा भूमे ह्येतत्प्रसाधयेत् ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि अन्धकारे तु यः पुरा ॥

ഹേ ഭൂമീ, ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ ഇതു വിധിപൂർവ്വം നിർവഹിക്കണം. മുൻപ് അന്ധകാരത്തിൽ (ഈ ദോഷം) ചെയ്തവനുള്ള പ്രായശ്ചിത്തം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 11

संस्पृशेत्सोऽपि धर्मात्मा येन लोकं मम व्रजेत् ॥ अक्ष्णोराच्छादनं कृत्वा दिनानि दश पञ्च च ॥

ധർമ്മാത്മാവും എന്റെ ലോകം പ്രാപിക്കുവാൻ ആ സ്പർശവിധി ചെയ്യണം. കണ്ണുകൾ മൂടി പത്ത് ദിവസവും പിന്നെ അഞ്ചു ദിവസവും (ആകെ പതിനഞ്ച്) കഴിയണം.

Verse 12

एकाहारं ततः कृत्वा दिनविंशं समाहितः ॥ यस्य कस्यापि मासस्य एकामेव च द्वादशीम् ॥

പിന്നീട് ഏകാഹാരം പാലിച്ച്, മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി ഇരുപത് ദിവസം കഴിയണം. കൂടാതെ ഏതെങ്കിലും മാസത്തിലെ ഒരു ദ്വാദശീ തിഥി മാത്രം (തിരഞ്ഞെടുക്കണം).

Verse 13

एकाहारस्ततो भूत्वा निषीदेत्च जलाशनः ॥ ततो यवान्नं भुञ्जीत गोमूत्रेण तु पाचितम् ॥

പിന്നീട് ഏകാഹാരം പാലിച്ച്, ജലം മാത്രം ആശ്രയിച്ച് ഇരിക്കണം. തുടർന്ന് ഗോമൂത്രത്തിൽ പാകം ചെയ്ത യവാന്നം ഭുജിക്കണം.

Verse 14

प्रायश्चित्तेन चैतेन मुच्यते पातकात्ततः ॥ यः पुनः कृष्णवस्त्रेण मम कर्मपरायणः ॥

ഈ പ്രായശ്ചിത്തം കൊണ്ടുതന്നെ അവൻ പിന്നെ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു. എന്നാൽ വീണ്ടും കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ചു എന്റെ കർമ്മങ്ങളിൽ പരായണനായി അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവൻ—

Verse 15

देवि कर्माणि कुर्वीत तस्य वै पातनं शृणु ॥ घुणो वै पञ्चवर्षाणि लाजवास्तुसमाश्रयः ॥

ദേവീ, ഇങ്ങനെ (അനുചിതമായി) കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവന്റെ പതനം കേൾക്കുക. അവൻ അഞ്ചു വർഷം ‘ഘുണ’ (മരപ്പുഴു) ആയി, തവിട്/തൊലി എന്നിവയെ വാസസ്ഥാനമാക്കി കഴിയുന്നു.

Verse 16

पञ्च वर्षाणि नकुलो दश वर्षाणि कच्छपः ॥ एवं भ्रमति संसारे मम कर्मपरायणः ॥

അഞ്ചു വർഷം അവൻ നകുലൻ (മുങ്ങൂസ്) ആകുന്നു, പത്തു വർഷം കച്ഛപൻ (ആമ) ആകുന്നു. ഇങ്ങനെ, എന്റെ കർമ്മങ്ങളിൽ പരായണനായിട്ടും, അവൻ സംസാരത്തിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു.

Verse 17

पारावतेषु जायेत नव वर्षाणि पञ्च च ॥ जातो ममापराधेन स्थितः पारावतो भुवि ॥

അവൻ പ്രാവുകളുടെ ഇടയിൽ ഒമ്പത് വർഷവും പിന്നെയും അഞ്ചു വർഷവും (ആകെ പതിനാലു) ജന്മം എടുക്കുന്നു. എന്നോടുള്ള അപരാധം മൂലം ജനിച്ചവൻ ഭൂമിയിൽ പ്രാവായി നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 18

मम तिष्ठति पार्श्वेषु यत्रैवाहं प्रतिष्ठितः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तस्य संसारमोक्षणे

ഞാൻ എവിടെ പ്രതിഷ്ഠിതനായി നിലകൊള്ളുന്നുവോ, അവിടെ അവൻ എന്റെ സമീപത്ത് തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു. അവന്റെ സംസാരമോചനത്തിനായി ഞാൻ പ്രായശ്ചിത്തം ഉപദേശിക്കും.

Verse 19

त्रीणि पिण्डांस्त्रिरात्रं तु एवं मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानेन देवि कर्माणि कारयेत्

മൂന്ന് പിണ്ഡങ്ങൾ അർപ്പിച്ച് മൂന്ന് രാത്രികളുടെ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചാൽ കിൽബിഷപാപത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കുന്നു. ദേവി, ഈ വിധിപ്രകാരം കർമ്മങ്ങൾ നടത്തിക്കുന്നവൻ.

Verse 20

शुचिर्भागवतो भूत्वा मम मार्गानुसारतः ॥ न स गच्छति संसारं मम लोकं स गच्छति

ശുചിയും ഭാഗവതനും ആയി എന്റെ മാർഗ്ഗം അനുസരിക്കുന്നവൻ സംസാരത്തിലേക്ക് പോകുകയില്ല; അവൻ എന്റെ ലോകത്തെ പ്രാപിക്കും.

Verse 21

वाससा चाप्यधौतेन यो मे कर्माणि कारयेत् ॥ शुचिर्भागवतो भूत्वा मम मार्गानुसारकः

കഴുകാത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ചു എന്റെ കർമ്മങ്ങൾ നടത്തിക്കുന്നവൻ—(എങ്കിലും വിധി പ്രകാരം) ശുചിയും ഭാഗവതനും ആയി എന്റെ മാർഗ്ഗാനുസാരിയായിരിക്കണം.

Verse 22

तस्य दोषं प्रवक्ष्यामि अपराधं वसुन्धरे ॥ पतन्ति येन संसारं वाससोच्छिष्टकारिणः

വസുന്ധരേ, ആ ദോഷം—അപരാധം—ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു; അതിനാൽ വസ്ത്രോച്ഛിഷ്ടം ചെയ്യുന്നവർ സംസാരത്തിലേക്ക് പതിക്കുന്നു.

Verse 23

देवि भूत्वा गजो मत्तस्तिष्ठत्येकं नरो भुवि ॥ उष्ट्रश्चैकं भवेञ्जन्म जन्म चैकं वृकस्तथा

ദേവി, (ദോഷഫലമായി) മത്തഗജമായി മനുഷ്യൻ ഭൂമിയിൽ ഒരു ജന്മം നിലനിൽക്കും. അവൻ ഒരു ജന്മം ഒട്ടകമാകും; അതുപോലെ ഒരു ജന്മം വൃകമായും (ചെന്നായ) ജനിക്കും.

Verse 24

गोमायुरेकं जन्मापि जन्म चैकं हयस्तथा ॥ सारङ्गस्त्वेकजन्मा वै मृगो भवति वै ततः

അവൻ ഒരു ജന്മത്തിൽ കുറുക്കനായി, അതുപോലെ ഒരു ജന്മത്തിൽ കുതിരയായി. തുടർന്ന് ഒരു ജന്മത്തിൽ സാരംഗം (മാൻ) ആയി; പിന്നെ മൃഗം (മാൻ) ആയി മാറുന്നു.

Verse 25

सप्तजन्मान्तरं पश्चात्ततो भवति मानुषः ॥ मद्भक्तश्च गुणज्ञश्च मम कर्मपरायणः

ഏഴ് ജന്മങ്ങളുടെ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം അവൻ മനുഷ്യനാകുന്നു. അവൻ എന്റെ ഭക്തൻ, ഗുണങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നവൻ, എന്റെ വിധിത കർമങ്ങളിൽ പരായണൻ.

Verse 26

दक्षो निरपराधश्च अहङ्कारविवर्जितः ॥ धरण्युवाच ॥ श्रुतमेतन्मया देव यत्त्वया समुदाहृतम्

അവൻ ദക്ഷൻ, കുറ്റരഹിതൻ, അഹങ്കാരവിവർജിതൻ. ധരണി പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവാ, നിങ്ങൾ പ്രസ്താവിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ ശ്രവിച്ചു.

Verse 27

संसारं वाससोच्छिष्टा येन गच्छन्ति मानुषाः ॥ प्रायश्चित्तं च मे ब्रूहि सर्वकर्मसुखावहम्

വസ്ത്ര-ഉച്ഛിഷ്ട അശുദ്ധി മൂലം മനുഷ്യർ പോകുന്ന സംസാരത്തെക്കുറിച്ച്, എല്ലാ കർമങ്ങൾക്കും ക്ഷേമം നൽകുന്ന പ്രായശ്ചിത്തവും എനിക്ക് പറയുക.

Verse 28

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि मम कर्मपरायणः ॥ यावकेन त्रीण्यहानि पिण्याकेन दिनत्रयम् ॥

എന്റെ വിധിത കർമങ്ങളിൽ പരായണനായവനുവേണ്ടി പ്രായശ്ചിത്തം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു: മൂന്നു ദിവസം യാവകം (യവകഞ്ഞി), പിന്നെ മൂന്നു ദിവസം പിണ്യാകം (എണ്ണക്കട്ടി/ഓയിൽ-കേക്ക്) ആഹരിക്കണം.

Verse 29

पर्णभक्षस्त्रीण्यहानि पयोभक्षो दिनत्रयम् ॥ पायसेन त्रिरात्रं तु वायुभक्षो दिनत्रयम् ॥

മൂന്ന് ദിവസം ഇലകളെ ആഹാരമാക്കി, മൂന്ന് ദിവസം പാലിനെ ആഹാരമാക്കി; തുടർന്ന് മൂന്ന് രാത്രികൾ പായസം (ക്ഷീരാന്നം) കഴിച്ച്; പിന്നെ മൂന്ന് ദിവസം വായുഭക്ഷണം അഥവാ ഉപവാസം ആചരിക്കണം।

Verse 30

एवं कृत्वा महाभागे वाससोच्छिष्टकारिणः ॥ अपराधं न विन्देरन्संसारं न प्रयान्ति च ॥

ഹേ മഹാഭാഗേ! ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ, വസ്ത്രോച്ഛിഷ്ടം മൂലം അശുദ്ധി വരുത്തിയ ദോഷം ചെയ്തവർക്ക് ഇനി അപരാധം ഉണ്ടാകുകയില്ല; അവർ സംസാരചക്രത്തിലേക്കും പോകുകയില്ല।

Verse 31

श्वानोच्छिष्टं तु यो दद्यान्मम कर्मपरायणः ॥ पापं तस्य प्रवक्ष्यामि संसारे च महद्भयम् ॥

നായയുടെ ഉച്ചിഷ്ടം മൂലം മലിനമായതു മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകുന്നവൻ—എന്റെ നിർദേശിച്ച കര്‍മ്മാചരണത്തിൽ പരായണനാണെന്ന് പറഞ്ഞാലും—അവന്റെ പാപവും സംസാരത്തിലെ മഹാഭയവും ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കും।

Verse 32

श्वानो वै सप्त जन्मानि गोमायुः सप्त वै तथा ॥ उलूकः सप्तवर्षाणि पश्चाज्जायेत मानुषः ॥

അവൻ ഏഴ് ജന്മങ്ങൾ നായയായി, അതുപോലെ ഏഴ് ജന്മങ്ങൾ ഗോമായു (കുറുക്കൻ/ശൃഗാലം) ആയി; തുടർന്ന് ഏഴ് വർഷങ്ങൾ മൂങ്ങയായി; പിന്നെ മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 33

विशुद्धात्मा श्रुतिज्ञश्च मद्भक्तश्चैव जायते ॥ गृहे भागवतोत्कृष्टे अपराधविवर्जितः ॥

അതിനുശേഷം അവൻ വിശുദ്ധാത്മാവായി, ശ്രുതിജ്ഞാനമുള്ളവനായി, എന്റെ ഭക്തനായി ജനിക്കുന്നു; ഭാഗവതന്മാരുടെ ഉത്തമഗൃഹത്തിൽ, അപരാധരഹിതനായി।

Verse 34

शृणु तत्त्वेन वसुधे प्रायश्चित्तं महौजसम् ॥ तरन्ति मानुषा येन त्यक्त्वा संसारसागरम् ॥

ഹേ വസുധേ, സത്യതത്ത്വത്തോടെ ആ മഹൗജസ്സുള്ള പ്രായശ്ചിത്തം ശ്രവിക്കൂ; അതിനാൽ മനുഷ്യർ സംസാരസാഗരം വിട്ട് കടന്നുപോകുന്നു.

Verse 35

मूलभक्षो दिनत्रय्यां फलाहारो दिनत्रयम् ॥ शाकभक्षो दिनत्रय्यां पयोभक्षो दिनत्रयम् ॥

മൂന്ന് ദിവസം കിഴങ്ങുകളും വേരുകളും ഭക്ഷിക്കണം; മൂന്ന് ദിവസം ഫലാഹാരം; മൂന്ന് ദിവസം ശാകഭക്ഷണം; പിന്നെ മൂന്ന് ദിവസം പാൽ മാത്രം ആഹാരമാക്കണം.

Verse 36

दध्याहारो दिनत्रय्यां पायसेन दिनत्रयम् ॥ वाय्वाहारो दिनत्रय्यां स्नानं कृत्वा दृढव्रतः ॥

മൂന്ന് ദിവസം തൈര് ആഹാരമാക്കണം; മൂന്ന് ദിവസം പായസം (ഖീർ) ആഹാരമാക്കണം; മൂന്ന് ദിവസം വായ്വാഹാരം (ഉപവാസം) അനുഷ്ഠിക്കണം. സ്നാനം ചെയ്ത് ദൃഢവ്രതനായി നിലകൊള്ളണം.

Verse 37

भुक्त्वा वराहमांसं तु यश्च मामिह सर्पति ॥ पातनं तस्य वक्ष्यामि यथा भवति सुन्दरी ॥

എന്നാൽ വരാഹമാംസം ഭക്ഷിച്ച് ഇവിടെ എന്നെ സമീപിക്കുന്നവൻ ആരായാലും, ഹേ സുന്ദരി, അവന്റെ പതനം എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നുവെന്ന് ഞാൻ പറയും.

Verse 38

वराहो दश वर्षाणि कृत्वानुचरते वने ॥ व्याधो भूत्वा महाभागे समाः पञ्च च सप्त च ॥

അവൻ പത്ത് വർഷം വരാഹനായി വനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; ഹേ മഹാഭാഗേ, പിന്നെ വ്യാധൻ (വേട്ടക്കാരൻ) ആയി അഞ്ചും ഏഴും—ആകെ പന്ത്രണ്ട് വർഷം കഴിയുന്നു.

Verse 39

ततश्च मूषको भूत्वा वर्षाणि च चतुर्दश ॥ ऊनविंशतिवर्षाणि यातुधानश्च जायते ॥

അതിനുശേഷം അവൻ മൂഷകനായി പതിനാലു വർഷം ജീവിക്കുന്നു; പിന്നെ പത്തൊമ്പതു വർഷം യാതുധാനൻ (ഹാനികര ദൈത്യൻ) ആയി ജനിക്കുന്നു।

Verse 40

सल्लकी चाष्टवर्षाणि जायते भवने बहु ॥ व्याघ्रस्त्रिंशच्च वर्षाणि जायते पिशिताशनः ॥

അവൻ സല്ലകീ രൂപത്തിൽ എട്ട് വർഷം, പലരും/പല സമ്പത്തുമുള്ള വീട്ടിൽ ജനിക്കുന്നു; പിന്നെ വ്യാഘ്രനായി, മാംസഭോജിയായി, മുപ്പത് വർഷം ജനിക്കുന്നു।

Verse 41

एवं संसारितां गत्वा वराहामिषभक्षकः ॥ जायते विपुले सिद्धे कुले भागवते तथा ॥

ഇങ്ങനെ വരാഹമാംസഭക്ഷകനായി സംസാരചക്രത്തിൽ അലഞ്ഞ ശേഷം, അവൻ പിന്നെ വിശിഷ്ടവും സിദ്ധവുമായ ഭാഗവത (ഭക്ത) കുലത്തിൽ ജനിക്കുന്നു।

Verse 42

हृषीकेशवचः श्रुत्वा सर्वं सम्पूर्णलक्षणम् ॥ शिरसा चाञ्जलिं कृत्वा वाक्यं चेदमुवाच ह ॥

ഹൃഷീകേശന്റെ വചനങ്ങൾ—സമ്പൂർണ്ണ ലക്ഷണങ്ങളോടുകൂടിയവ—എല്ലാം കേട്ട്, അവൻ തലകുനിച്ച്, അഞ്ജലി ചേർത്ത്, ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു।

Verse 43

एतन मे परमं गुह्यं तव भक्तसुखावहम् ॥ वराहमांसभक्तस्तु येन मुच्येत किल्बिषात् ॥

ഇത് എനിക്ക് പരമ ഗുഹ്യം, നിങ്ങളുടെ ഭക്തർക്കു ക്ഷേമം നൽകുന്നത്—വരാഹമാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ ഏതു മാർഗ്ഗത്തിൽ കിൽബിഷം (ദോഷം/പാപം) മുതൽ മോചിതനാകും?

Verse 44

तरन्ति मानुषा येन तिर्यक्संसारसागरात् ॥ गोमयेन दिनं पञ्च कणाहारेण सप्त वै ॥

ഏത് ഉപായത്താൽ മനുഷ്യർ തിര്യക്‌യോനി-രൂപമായ സംസാരസാഗരം കടക്കുന്നു—അതിനായി അഞ്ചുദിവസം ഗോമയം സേവിച്ച്, ഏഴുദിവസം കണ (ധാന്യകണം) ആഹാരം സ്വീകരിക്കണം.

Verse 45

पानीयं तु ततो भुक्ता तिष्ठेत्सप्तदिनं ततः ॥ अक्षारलवणं सप्त सक्तुभिश्च तथा त्रयः ॥

പിന്നീട് വെള്ളം മാത്രം കുടിച്ച് അതിനുശേഷം ഏഴുദിവസം അങ്ങനെ തന്നെ നിലകൊള്ളണം. തുടർന്ന് ഏഴുദിവസം ക്ഷാരവും ലവണവും ഒഴിവാക്കി, അതുപോലെ മൂന്നു ദിവസം സക്തു (വറുത്ത മാവ്) സ്വീകരിക്കണം.

Verse 46

क्षान्तं दान्तं तथा कृत्वा अहङ्कारविवर्जितः ॥ दिनान्येकोनपञ्चाशच्चरेत्कृतविनिश्चयः ॥

സ്വയം ക്ഷമാശീലനും ഇന്ദ്രിയസംയമനമുള്ളവനുമായി ആക്കി, അഹങ്കാരം വിട്ട്, ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ നാല്പത്തൊമ്പത് ദിവസം ഈ അനുഷ്ഠാനം ആചരിക്കണം.

Verse 47

विमुक्तः सर्वपापेभ्यः ससंज्ञो विगतज्वरः ॥ कृत्वा मम च कर्माणि मम लोकं स गच्छति ॥

അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും വിമുക്തനായി, പൂർണ്ണബോധത്തോടെ, ജ്വരരഹിതനായി, എന്റെ വിധിപ്രകാരം നിർദേശിച്ച കര്‍മ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു എന്റെ ലോകത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 48

जालपादं भक्षयित्वा यस्तु मामुपसर्पति ॥ जालपादस्ततो भूत्वा वर्षाणि दश पञ्च च ॥

ജാലപാദം ഭക്ഷിച്ച് പിന്നെ എന്നെ സമീപിക്കുന്നവൻ, അതിന്റെ ഫലമായി ജാലപാദനായി പത്ത് കൂടെ അഞ്ച്—അഥവാ പതിനഞ്ച് വർഷം അങ്ങനെ തന്നെ നിലനിൽക്കും.

Verse 49

कुम्भीरो दश वर्षाणि पञ्च वर्षाणि सूकरः ॥ तावद्भ्रमति संसारे मम चैवापराधतः ॥

പത്ത് വർഷം അവൻ കുംഭീരൻ (മകരം) ആകുകയും അഞ്ചു വർഷം ശൂകരൻ ആകുകയും ചെയ്യുന്നു; എന്നോടുള്ള അപരാധം മൂലം അത്രകാലം അവൻ സംസാരത്തിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു.

Verse 50

कृत्वा तु दुष्करं कर्म जायते विपुले कुले ॥ शुद्धो भागवतश्रेष्ठो ह्यपराधविवर्जितः ॥

എന്നാൽ ദുഷ്കരമായ പ്രായശ്ചിത്തകർമ്മം നിർവഹിച്ചു അവൻ മഹത്തായ കുലത്തിൽ ജനിക്കുന്നു—ശുദ്ധനായി, ശ്രേഷ്ഠ ഭാഗവതഭക്തനായി, തീർച്ചയായും അപരാധവിവർജിതനായി.

Verse 51

सर्वकर्माण्यतिक्रम्य मम लोकं स गच्छति ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि जालपादस्य भक्षणे ॥

എല്ലാ കർമ്മബന്ധങ്ങളും അതിക്രമിച്ച് അവൻ എന്റെ ലോകത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. ഇനി ജാലപാദം ഭക്ഷിച്ചതിനുള്ള പ്രായശ്ചിത്തം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 52

तरन्ति मनुजा येन घोरसंसारसागरात् ॥ यावकान्नं दिनत्र्यां वायुभक्षो दिनत्रयम् ॥

മനുഷ്യർ ഘോരമായ സംസാരസാഗരം കടക്കുന്നതിന് സഹായിക്കുന്ന ആ അനുഷ്ഠാനം: മൂന്നു ദിവസം യാവകഅന്നം, പിന്നെ മൂന്നു ദിവസം വായുഭക്ഷം (അഥവാ ഉപവാസം).

Verse 53

फलभक्षो दिनत्र्यां तिलभक्षो दिनत्रयम् ॥ अक्षारलवणान्नाशी पुनस्तत्र दिनत्रयम् ॥

മൂന്നു ദിവസം ഫലഭക്ഷകനായിരിക്കണം; മൂന്നു ദിവസം തിലഭക്ഷകനായിരിക്കണം; പിന്നെ വീണ്ടും മൂന്നു ദിവസം ക്ഷാരവും ലവണവും ഇല്ലാത്ത അന്നം കഴിക്കണം.

Verse 54

दशपञ्च दिनान्येवं प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ जालपादापराधस्य एवं कुर्वीत शोधनम्॥ विनीतात्मा शुचिर्भूत्वा य इच्छेत्सुशुभां गतिम् ॥

ഇങ്ങനെ പതിനഞ്ച് ദിവസം വിധിപൂർവ്വം പ്രായശ്ചിത്തം ആചരിക്കണം. ജാലപാദ സംബന്ധമായ അപരാധത്തിന്റെ ശോധനയും ഇപ്രകാരം ചെയ്യണം. വിനീതമനസ്സോടെ, ശുചിയായി, ശുഭഗതി ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഇങ്ങനെ ചെയ്യട്ടെ.

Verse 55

अन्धो भूत्वा महाभागे एकं जन्म तमोमयः ॥ सर्वाशी सर्वभक्षश्च मानवः सोऽभिजायते ॥

ഹേ മഹാഭാഗേ! അന്ധനായി അവൻ ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ തമോമയ അവസ്ഥയിൽ കഴിയുന്നു; വിവേചനമില്ലാതെ എല്ലാം ഭക്ഷിക്കുന്ന മനുഷ്യനായി—സർവ്വഭക്ഷകനായി ജനിക്കുന്നു.

Verse 56

येनासौ लभते सिद्धिं कृष्णवस्त्रापराधतः ॥ सप्ताहं यावकं भुक्त्वा त्रिरात्रं सक्तुपिण्डिकाम् ॥

കൃഷ്ണവസ്ത്ര സംബന്ധമായ അപരാധത്തിൽ നിന്ന് അവൻ സിദ്ധി (ശുദ്ധി) നേടുന്ന വിധം—ഒരു ആഴ്ച യാവകം ഭക്ഷിച്ച്, മൂന്ന് രാത്രികൾ സക്തുവിന്റെ പിണ്ഡിക (ഉരുള) സ്വീകരിക്കണം.

Verse 57

किल्बिषाद्येन मुच्यन्ते तव कर्मपरायणाः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि कथ्यमानं मयाऽनघे ॥

“ഏത് ഉപായത്താൽ നിന്റെ കർമപരായണർ പാപാദികളിൽ നിന്ന് മോചിതരാകുന്നു?” ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ ദേവി, ഹേ അനഘേ! ഞാൻ പറയുന്നതു തത്ത്വമായി കേൾക്കുക.”

Verse 58

एवं दिनान्येकविंशत्कृत्वा वै शुभलक्षणम् ॥ अपराधं न विन्देत मम लोकं स गच्छति

ഇങ്ങനെ ഇരുപത്തൊന്ന് ദിവസം ശുഭലക്ഷണമായ നിയമം ആചരിച്ചാൽ അവൻ അപരാധത്തിൽപ്പെടുകയില്ല; അവൻ എന്റെ ലോകത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 59

तिलभक्षो दिनान्सप्त पाषाणस्य च भक्षकः ॥ पयो भुक्त्वा दिनं सप्त कारयेद्बुद्धिमान्मनः

ഏഴ് ദിവസം എള്ള് ആഹാരമാക്കി, തപസ്സിനായി ‘കല്ലുപോലുള്ള’ കഠിനാഹാരവും സ്വീകരിക്കണം; തുടർന്ന് ഏഴ് ദിവസം പാൽ മാത്രം കഴിച്ച് ജ്ഞാനി മനസ്സിനെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തി നിയന്ത്രിക്കണം।