
Kapilādhenudāna-māhātmya
Ritual-Manual (Dāna-vidhi and Phalaśruti) with Ethical-Discourse on bovine care
വരാഹ–പൃഥിവി സംവാദത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഈ അധ്യായം കപിലാധേനുദാനത്തിന്റെ മഹാത്മ്യവും വിധിയും ഉപദേശിക്കുന്നു. കിടാവോടുകൂടി രത്നാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച കപിലാ പശുവിനെ ബ്രാഹ്മണന് ദാനം ചെയ്യണമെന്ന് പറയുന്നു. പശുവിന്റെ തലയിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന ജലം ഭക്തിയോടെ വന്ദിക്കുക, പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുക, ഗോമൂത്രസ്നാനം ചെയ്യുക—ഇവ ദീർഘകാലം സഞ്ചിതമായ പാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് വിവരിക്കുന്നു. ഒരു കപിലാ പശു ദാനം ആയിരം പശുദാനത്തിന് തുല്യമെന്നും, കൂടാതെ പശുസേവ—ശുചീകരണം, സംരക്ഷണം, വിശന്ന കന്നുകാലികൾക്ക് ആഹാരം നൽകൽ—ഇതും മഹാപുണ്യമെന്നും പറയുന്നു. അവസാനം പശുവിന്റെ വർണ്ണഭേദങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി, ഇത്തരത്തിലുള്ള ദാനം ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നു എന്ന് ഉപസംഹരിക്കുന്നു.
Verse 1
अथ कपिलाधेनुदानमाहात्म्यम् ॥ होतॊवाच ॥ अथातः सम्प्रवक्ष्यामि कपिलां धेनुमुत्तमाम् ॥ यत्प्रदानान्नरो याति विष्णुलोकमनुत्तमम् ॥
ഇപ്പോൾ കപിലാ ധേനുദാനത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം ആരംഭിക്കുന്നു. ഹോതാ പറഞ്ഞു— ഇനി ഞാൻ ഉത്തമമായ കപിലാ പശുവിനെ വിവരിക്കും; അവളെ ദാനം ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ അനുത്തമമായ വിഷ്ണുലോകത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.
Verse 2
पूर्वोक्तेन विधानॆन दद्याद्धेनुं सवत्सकाम् ॥ सर्वालङ्कारसंयुक्तां सर्वरत्नसमन्विताम् ॥
മുൻപറഞ്ഞ വിധിപ്രകാരം കിടാവോടുകൂടിയ ധേനുവിനെ ദാനമായി നൽകണം; അവൾ സർവ്വാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതയും സർവ്വരത്നങ്ങളാൽ സമന്വിതയും ആയിരിക്കണം.
Verse 3
कपिलायाः शिरो ग्रीवा सर्वतीर्थानि भामिनि ॥ पितामहनीयॊगाच्च निवसन्ति हि निश्चयः ॥
ഹേ ഭാമിനി! കപിലാ ധേനുവിന്റെ ശിരസ്സിലും ഗ്രീവയിലും സർവ്വ തീർത്ഥങ്ങളും വസിക്കുന്നു; പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ നിയോഗത്താൽ ഇത് നിശ്ചയമായതാണ്.
Verse 4
प्रातरुत्थाय यो मर्त्यः कपिलागलमस्तकात् ॥ च्युतं तु भक्त्या पानीयं शिरसा वन्दते शुचिः ॥
പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് കപിലാ ധേനുവിന്റെ കഴുത്തിലും ശിരസ്സിലും നിന്ന് തുള്ളിയിറങ്ങിയ പാനയോഗ്യമായ ജലം ഭക്തിയോടെ ശിരസാ വന്ദിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ശുചിയായി (ശുദ്ധാചാരിയായി) ഇരിക്കുന്നു.
Verse 5
स तेन पुण्यतोयेन तत्क्षणाद्दग्धकिल्बिषः ॥ त्रिंशद्वर्षकृतं पापं दहत्यग्निरिवेन्धनम् ॥
ആ പുണ്യജലത്താൽ അവൻ അതേ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ ദഗ്ധകില്ബിഷനാകുന്നു; മുപ്പത് വർഷം സമ്പാദിച്ച പാപം അഗ്നി ഇന്ധനം ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ദഹിക്കുന്നു.
Verse 6
कल्यमुत्थाय यो मर्त्यः कुर्यात्तासां प्रदक्षिणम् ॥ प्रदक्षिणी कृता तेन पृथिवी स्याद्वसुन्धरे ॥
ഹേ വസുന്ധരേ! പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് ആ ധേനുക്കളുടെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ, അവനാൽ ഭൂമിയേ തന്നെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തതുപോലെ ആകുന്നു.
Verse 7
प्रदक्षिणेन चैकेन श्रद्धायुक्तेन तत्क्षणात् ॥ दशजन्मकृतं पापं तस्य नश्यत्यसंशयम् ॥
ശ്രദ്ധയോടെ ഒരിക്കൽ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്താൽ, അതേ ക്ഷണത്തിൽ അവന്റെ പത്ത് ജന്മങ്ങളിലെ സഞ്ചിതപാപം നശിക്കുന്നു—സംശയമില്ല.
Verse 8
कपिलायास्तु मूत्रेण स्नायाच्चैव शुचिव्रतः । स गङ्गादिषु तीर्थेषु स्नातो भवति मानवः ॥
ശുചിവ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവൻ കപിലാ (താമ്രവർണ്ണ) പശുവിന്റെ മൂത്രത്താൽ പോലും സ്നാനം ചെയ്യണം; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഗംഗാദി തീർത്ഥങ്ങളിൽ സ്നാനം ചെയ്തതുപോലെ ഫലം ലഭിക്കുന്നു.
Verse 9
तेन स्नानेन चैकेन भावयुक्तेन वै नरः ॥ यावज्जीवकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः ॥
ശുദ്ധഭാവത്തോടെ ചെയ്ത ആ ഒരൊറ്റ സ്നാനത്താൽ മനുഷ്യൻ ജീവിതകാലം ചെയ്ത പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല.
Verse 10
गवामस्थि ततोऽप्येतन्मृतगन्धेन दूषयेत् ॥ यावज्जिघ्रति तं गन्धं तावत्पुण्यैस्तु पूर्यते ॥
ഗോവുകളുടെ അസ്ഥിയും (അല്ലെങ്കിൽ) മൃതഗന്ധം കൊണ്ട് ദൂഷിതമാകും; എന്നാൽ ഒരാൾ ആ ഗന്ധം എത്രനേരം മണക്കുന്നു, അത്രനേരം അവൻ പുണ്യത്തോടെ നിറയുന്നു.
Verse 11
गवां कण्डूयनं श्रेष्ठं तथा च परिपालनम् ॥ तुल्यं गोशतदानस्य भयरोगादिपालने ॥
ഗോവുകളുടെ ശ്രേഷ്ഠസേവനം അവയുടെ ചൊറിച്ചിൽ ശമിപ്പിക്കുകയും അവയെ പരിപാലിച്ച് സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്; ഭയം, രോഗം മുതലായവയിൽ നിന്ന് കാക്കുന്നത് നൂറു ഗോദാനത്തിന് തുല്യമെന്ന് പറയുന്നു.
Verse 12
तृणादिकानि यो दद्यात्क्षुधितेन गवाऽह्निकम् ॥ गोमेधस्य फलं दिव्यं लभते मानवोत्तमः ॥
ഹേ നരശ്രേഷ്ഠാ! വിശന്ന പശുവിന് പ്രതിദിനം പുല്ല് മുതലായ ആഹാരം ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ ഗോമേധയാഗത്തിന്റെ ദിവ്യഫലം പ്രാപിക്കുന്നു।
Verse 13
विमानैर्विविधैर्दिव्यैः कन्याभिरभितोऽर्पितैः ॥ सेव्यमानः सुगन्धैर्वै दीप्यमान इवाग्नयः ॥
അവൻ വിവിധ ദിവ്യവിമാനങ്ങളാലും ചുറ്റുമർപ്പിക്കപ്പെട്ട കന്യകളാലും ആദരിക്കപ്പെടുന്നു; സുഗന്ധങ്ങളുടെ സേവനത്തോടെ ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിപോലെ ദീപ്തിമാനാകുന്നു।
Verse 14
सुवर्णकपिला पूर्वं द्वितीया गौरपिङ्गला ॥ तृतीया चैव रक्ताक्षी चतुर्थी गुडपिङ्गला ॥
ആദ്യത്തെത് സുവർണ-കപില, രണ്ടാമത്തെത് ഗൗര-പിംഗള; മൂന്നാമത്തെത് രക്താക്ഷി, നാലാമത്തെത് ഗുഡവർണ്ണ പിംഗള।
Verse 15
पञ्चमी बहुवर्णा स्यात्षष्ठी च श्वेतपिङ्गला ॥ सप्तमी श्वेतपिङ्गाक्षी त्वष्टमी कृष्णपिङ्गला ॥
അഞ്ചാമത്തെത് ബഹുവർണ്ണമായിരിക്കണം; ആറാമത്തെത് ശ്വേത-പിംഗള; ഏഴാമത്തെത് ശ്വേത-പിംഗളനേത്ര; എട്ടാമത്തെത് കൃഷ്ണ-പിംഗള।
Verse 16
नवमी पाटला ज्ञेया दशमी पुच्छपिङ्गला ॥ एकादशी खुरश्वेता त्वेतासां सर्वलक्षणाः ॥
ഒൻപതാമത്തെത് പാടലാ (റോസവർണ്ണം) എന്നു അറിയണം; പത്താമത്തെത് പുച്ഛ-പിംഗള; പതിനൊന്നാമത്തെത് ഖുര-ശ്വേത—ഇവയാണ് ഇവയുടെ സമഗ്ര ലക്ഷണങ്ങൾ।
Verse 17
सर्वलक्षणसंयुक्ता सर्वालङ्कृतसुन्दरी ॥ ब्राह्मणाय प्रदातव्या भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी ॥
സകല ലക്ഷണങ്ങളാലും സമ്പന്നയും എല്ലാ അലങ്കാരങ്ങളാലും സുന്ദരിയായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ആ (പശു) ബ്രാഹ്മണനു ദാനമായി നൽകേണ്ടതാണ്; അത് ഭോഗവും മോക്ഷവും ഇരണ്ടും പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു.
Verse 18
भुक्तिमुक्तिप्रदा तेषां विष्णुमार्गप्रदायिनी ॥
അവർക്കായി ഇത് ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുകയും, വിഷ്ണുമാർഗവും പ്രദാനം ചെയ്യുന്നതായി വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്നു.
Verse 19
गोसहस्रं च यो दद्यादेकां वा कपिलां नरः ॥ सममेतत्पुरा प्राह ब्रह्मा लोकपितामहः ॥
ആൾ ആയിരം പശുക്കൾ ദാനം ചെയ്താലും, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കപിലാ (താമ്രവർണ്ണ) പശുവേ ദാനം ചെയ്താലും—ഇരണ്ടും തുല്യമാണെന്ന് പണ്ടേ ലോകപിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് പ്രസ്താവിച്ചു.
The text instructs that merit is generated not only through formal dāna (donation) but also through sustained go-sevā: protecting, grooming, and feeding cattle. This frames moral action as both ritual correctness (vidhāna) and practical care, presenting an ethics of responsibility toward living beings that indirectly supports terrestrial well-being (Pṛthivī-centered stewardship).
No tithi, nakṣatra, māsa, or seasonal timing is specified. The practices are presented as daily or situational actions (e.g., prātaḥ—morning rising; kalyam utthāya—rising at an auspicious time; feeding when cattle are hungry), indicating a routine discipline rather than calendar-fixed observance.
While not explicitly ecological in modern terms, the chapter valorizes protection and maintenance of cattle (paripālana, kaṇḍūyana, feeding), which implies a model of terrestrial balance: sustaining domesticated animals as part of agrarian life and resource cycles. In a Varāha–Pṛthivī interpretive frame, these prescriptions function as practical stewardship supporting the stability and productivity of the Earth.
The chapter references Brahmā as lokapitāmaha and invokes Pitāmaha-niyoga (assignment by the Grandfather figure) regarding sacred presences associated with the kapilā cow. No royal dynasties or administrative lineages are named in the provided passage.