Skanda Purana — Vishnu Khanda, Shloka 55
श्रीभगवानुवाच । एवमेतत्करिष्यामि भवतामरिसंजयम् । श्रीमतां तेजसो वृद्धिं करिष्यामि सदासुराः । कथेयं च सदा ख्यातिं लोके यास्यति चोत्तमाम्
śrībhagavānuvāca | evametatkariṣyāmi bhavatāmarisaṃjayam | śrīmatāṃ tejaso vṛddhiṃ kariṣyāmi sadāsurāḥ | katheyaṃ ca sadā khyātiṃ loke yāsyati cottamām
ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—“തഥാസ്തു; നിങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളെ ജയിപ്പിക്കുന്നതു ഞാൻ നിർവ്വഹിക്കും. ഹേ ദേവന്മാരേ, ശ്രിമാന്മാരുടെ തേജസ്സിനെ ഞാൻ നിത്യവും വർദ്ധിപ്പിക്കും; ഈ പുണ്യകഥയും ലോകത്തിൽ എപ്പോഴും ഉത്തമഖ്യാതി പ്രാപിക്കും.”
Śrī Bhagavān (Hari/Viṣṇu, Janārdana)
Tirtha: Ayodhyā-kṣetra (with the emerging focus on Gupta-Hari in the immediate context)
Type: kshetra
Listener: Devas (and by extension dharma-kāṅkṣin pilgrims)
Scene: The Blessed Lord speaks a boon: victory over enemies, increase of splendor for the illustrious, and the eternal renown of the sacred account; the setting evokes a sanctified assembly in Ayodhyā’s sacred precinct.
FAQs
When dharma is upheld, the Lord grants protection, victory over hostile forces, and lasting auspiciousness; sacred narratives also carry transformative power.
Ayodhyā is the implied locus of the kathā’s power and renown within this Māhātmya.
An implied practice is kathā-śravaṇa and kathā-kīrtana—hearing and spreading the sacred account that gains “highest renown.”