सर्वोपसर्गरहितं सर्वतोव्यापकं शिवम् । अव्यक्तं परतो नित्यं केवलं द्वैतवर्जितम्
sarvopasargarahitaṃ sarvatovyāpakaṃ śivam | avyaktaṃ parato nityaṃ kevalaṃ dvaitavarjitam
അവൻ ശിവൻ—എല്ലാ ഉപസർഗ്ഗങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തൻ, എല്ലാടവും വ്യാപകൻ; അവ്യക്തൻ, പരാത്പരൻ, നിത്യൻ, കേവലൻ, ദ്വൈതവರ್ಜിതൻ।
Unspecified (within Prabhāsakṣetra Māhātmya narration; likely a Purāṇic narrator addressing Devī or a listener in dialogue)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A cosmic visualization: Śiva as an all-pervading presence filling the directions, while the Liṅga remains as the focal point—suggesting the unmanifest within the manifest.
Śiva is described as the absolute reality—beyond suffering, omnipresent, eternal, and non-dual—inviting contemplation of His supreme nature.
Prabhāsa-kṣetra, where Śiva’s presence is praised as supremely transcendent and all-pervading.
No direct ritual is prescribed here; the verse emphasizes philosophical meditation on Śiva’s nature.