Adhyaya 300

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्यैवोत्तरदिग्भागे किञ्चिद्वायव्यसंस्थितम् । संगालेश्वरनामास्ति सर्वपातकनाशनम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അതേ സ്ഥലത്തിന്റെ ഉത്തരദിക്കുഭാഗത്ത്, അല്പം വായവ്യദിശയിൽ, ‘സംഗാലേശ്വര’ എന്ന നാമമുള്ള ശിവലിംഗം ഉണ്ട്; അത് സർവ്വപാപനാശകം.

Verse 2

तत्र ब्रह्मा च विष्णुश्च लिंगस्याराधनोद्यतौ । शक्रश्चैव महातेजा लिंगं पूजितवान्प्रिये

അവിടെ ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ലിംഗാരാധനയിൽ തൽപരരായിരുന്നു; പ്രിയേ, മഹാതേജസ്സുള്ള ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ)യും ആ ലിംഗത്തെ പൂജിച്ചു.

Verse 3

वरुणो धनदश्चैव धर्मराजोऽथ पावकः । आदित्यैर्वसुभिश्चैव लोकपालैः समंततः

വരുണൻ, ധനദൻ (കുബേരൻ), ധർമ്മരാജൻ, പാവകൻ (അഗ്നി)—ആദിത്യന്മാരും വസുക്കളും ലോകപാലകരും കൂടെ—ചുറ്റുമെങ്ങും നിന്ന് അവിടെ സമാഗമിച്ചു.

Verse 4

आराधितं महालिंगं संगालेश्वरनामभृत् । पूजयित्वा तु ते सर्वे दृष्ट्वा माहात्म्यमुत्तमम्

‘സംഗാലേശ്വര’ എന്ന നാമം ധരിച്ച ആ മഹാലിംഗം യഥാവിധി ആരാധിക്കപ്പെട്ടു. അതിനെ പൂജിച്ച ശേഷം എല്ലാവരും അതിന്റെ ഉത്തമ മഹാത്മ്യം കണ്ടു ഭക്തിവിസ്മയത്തിൽ മുങ്ങി.

Verse 5

ऊचुश्च सहसा देवि परमानंदसंयुताः । देवानां निवहैर्यस्मात्समागत्य प्रतिष्ठितम् । संगालेश्वरनामास्य भविष्यति धरातले

അപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരും, ദേവീ, പരമാനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞ് ഉടൻ പറഞ്ഞു—‘ദേവഗണങ്ങളുടെ സംഘം ഇവിടെ വന്ന് ഇതിനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചതിനാൽ, ഭൂമിയിൽ ഇതിന്റെ നാമം “സംഗാലേശ്വര” ആയിരിക്കും.’

Verse 6

संगालेश्वरनामानं पूजयिष्यंति मानवाः । न तेषामन्वये कश्चिन्निर्धनः संभविष्यति

മനുഷ്യർ ‘സംഗാലേശ്വര’ എന്ന നാമത്തിലുള്ള ലിംഗത്തെ ആരാധിക്കും; അവരുടെ വംശത്തിൽ ആരും ദരിദ്രനായി ഉദിക്കുകയില്ല.

Verse 7

गोसहस्रस्य दत्तस्य कुरुक्षेत्रे च यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति संगालेश्वरदर्शनात्

കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ ആയിരം പശുക്കൾ ദാനം ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലം, സംഗാലേശ്വര ദർശനമാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ ലഭിക്കുന്നു.

Verse 8

अमावास्यां च संप्राप्य स्नानं कृत्वा विधानतः । यः करोति नरः श्राद्धं पितॄणां रोषवर्जितः । पितरस्तस्य तृप्यंति यावदाभूतसंप्लवम्

അമാവാസിയിൽ വിധിപ്രകാരം സ്നാനം ചെയ്ത്, കോപമൊഴിഞ്ഞ് പിതൃകൾക്കായി ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവന്റെ പിതൃഗണം മഹാപ്രളയം വരെയും തൃപ്തരായിരിക്കും.

Verse 9

अर्धक्रोशं च तत्क्षेत्रं समंतात्परिमण्डलम् । सर्वकामप्रदं नृणां सर्वपातकनाशनम्

ആ ക്ഷേത്രപ്രദേശം ചുറ്റും വൃത്താകാരമായി അർദ്ധക്രോശം വരെ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അത് മനുഷ്യർക്കു സർവകാമഫലപ്രദവും സർവപാപനാശിനിയും ആകുന്നു.

Verse 10

अस्मिन्क्षेत्रे महादेवि जीवा उत्तममध्यमाः । कालेन निधनं प्राप्तास्तेऽपि यांति परां गतिम्

മഹാദേവീ! ഈ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഉത്തമമോ മധ്യമമോ നിലയിലുള്ള ജീവികൾ കാലക്രമത്തിൽ മരണം പ്രാപിച്ചാലും, അവരും പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 11

गृहीत्वानशनं ये तु प्राणांस्त्यक्ष्यंति मानवाः । निश्चयं ते महादेवि लीयंते परमेश्वरे

അനശനവ്രതം സ്വീകരിച്ച് പ്രാണത്യാഗം ചെയ്യുന്നവർ, ഹേ മഹാദേവി, അവർ നിശ്ചയമായും പരമേശ്വരനിൽ ലയിക്കുന്നു.

Verse 12

गवा हता द्विजहता ये च वै दंष्ट्रिभिर्हता । आत्मनो घातका ये तु सर्पदष्टाश्च ये मृताः

പശുവിന്റെ ആഘാതത്തിൽ മരിച്ചവർ, ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപഫലമായി മരിച്ചവർ, ദംഷ്ട്രധാരികളായ മൃഗങ്ങൾ കൊന്നവർ, ആത്മഹത്യ ചെയ്തവർ, സർപ്പദംശത്തിൽ മരിച്ചവർ—അവരും (ഇവിടെ ഉൾപ്പെടുന്നു).

Verse 13

शय्यायां विगतप्राणा ये च शौचविवर्जिताः । अस्मिंस्तीर्थे महापुण्ये अपुनर्भवदायके

കിടക്കയിൽ പ്രാണത്യാഗം ചെയ്തവർ, ശൗചശുദ്ധിയില്ലാതെ മരിച്ചവർ—ഈ മഹാപുണ്യമയമായ, അപുനർഭവദായകമായ തീർത്ഥത്തിൽ (അവർക്കും ഗതി ലഭിക്കുന്നു).

Verse 14

दत्तैः षोडशभिः श्राद्धैर्वृषोत्सर्गे कृते पुनः । विधिवद्भोजितैर्विप्रैर्भवेन्मुक्तिर्न संशयः

പതിനാറു ശ്രാദ്ധങ്ങൾ വിധിപൂർവ്വം ദാനം ചെയ്ത്, പിന്നെ വൃഷോത്സർഗം നിർവഹിച്ചു, നിയമപ്രകാരം വിപ്രന്മാർക്ക് ഭോജനം നൽകിയാൽ—മുക്തി ലഭിക്കും; സംശയമില്ല.

Verse 15

एवमुक्त्वा सुराः सर्वे गतवंतस्त्रिविष्टपम्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് എല്ലാ ദേവന്മാരും ത്രിവിഷ്ടപം (സ്വർഗം) പ്രാപിച്ചു.

Verse 16

संगालेश्वरमाहात्म्यं संक्षेपात्कथितं तव । श्रुतं हरति पापानि दुःखशोकांस्तथैव च

ഹേ ദേവി, സംഗാലേശ്വരന്റെ മഹാത്മ്യം നിനക്കു സംക്ഷേപമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അത് ശ്രവണമാത്രം പാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുകയും ദുഃഖവും ശോകവും അകറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 300

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये संगालेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയിൽ, ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിൽ, ആദ്യ പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘സംഗാലേശ്വരമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന നാമമുള്ള ത്രിശതതമ അധ്യായം സമാപ്തമായി.