
ഈ അധ്യായത്തിൽ ഈശ്വരൻ ‘കൗബേര-സഞ്ജ്ഞക’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥലത്തിന്റെ വടക്കുഭാഗത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഭദ്രകാളീ ദേവിയുടെ ക്ഷേത്ര/തീർത്ഥത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ദേവിയെ വാഞ്ഛിതാർത്ഥ-പ്രദായിനി എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുകയും, വീരഭദ്രസഹിതയായി ദക്ഷയജ്ഞ-വിഘടനകഥയുമായി വ്യക്തമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ദക്ഷന്റെ യജ്ഞനാശത്തിൽ ദേവി പ്രവർത്തകശക്തിയാണെന്ന് പറയുന്നു. തുടർന്ന് കാലനിർദ്ദേശം—ചൈത്രമാസത്തിലെ തൃതീയാ തിഥിയിൽ ദേവീപൂജ പ്രത്യേകമായി ശുപാർശ ചെയ്യുന്നു. ചാമുണ്ഡാ രൂപങ്ങളുടെ വിപുലമായ ആരാധനയാൽ ഭക്തന് സൗഭാഗ്യം, വിജയം, ലക്ഷ്മിയുടെ സാന്നിധ്യം (സമൃദ്ധി) ലഭിക്കും എന്ന ഫലശ്രുതി നൽകി, സ്ഥലം-ചിഹ്നവും തിഥി-നിയമവും ചേർത്ത് ഈ അധ്യായം പ്രായോഗിക ഉപാസനാനിർദ്ദേശമായി നിലകൊള്ളുന്നു।
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्मादुत्तरभागे तु स्थानात्कौबेरसंज्ञकात् । भद्रकाली महादेवि वांछितार्थप्रदायिनी
ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—കൗബേര എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ആ സ്ഥലത്തിന്റെ ഉത്തരഭാഗത്ത് ഭദ്രകാളി മഹാദേവി വിരാജിക്കുന്നു; അവൾ വാഞ്ഛിതാർത്ഥം പ്രസാദിക്കുന്നവളാണ്।
Verse 2
दक्षयज्ञस्य विध्वंसे वीरभद्रसमन्विता । भद्रकाली महादेवी दक्षयज्ञविनाशिनी
ദക്ഷയജ്ഞത്തിന്റെ വിധ്വംസസമയത്ത്, വീരഭദ്രനോടുകൂടി ഭദ്രകാളി മഹാദേവി പ്രത്യക്ഷയായി; അവളാണ് ദക്ഷയജ്ഞവിനാശിനി।
Verse 3
चैत्रे मासि तृतीयायां देवीं तां यस्तु पूजयेत् । नवकोट्यस्तु चामुण्डा भविष्यंति सुपूजिताः । सौभाग्यं विजयं चैव तस्य लक्ष्मीर्भविष्यति
ചൈത്രമാസത്തിലെ തൃതീയ തിഥിയിൽ ഭക്തിയോടെ ആ ദേവിയെ ആരെങ്കിലും പൂജിച്ചാൽ, അവനാൽ നവകോടി ചാമുണ്ഡകളും സൂപൂജിതരാകുന്നു. അവനു സൗഭാഗ്യവും വിജയവും ലഭിച്ച് ലക്ഷ്മി സ്ഥിരമായി വസിക്കുന്നു.
Verse 291
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये न्यंकुमतीमाहात्म्ये भद्रकालीमाहात्म्यवर्णनंनामैकनवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കാന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയിൽ, സപ്തമ പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ പ്രഥമ പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിലെ ന്യങ്കുമതീമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘ഭദ്രകാളീമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന രണ്ടുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊന്നാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.