Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 35
संपूजयन्तो दिवि देवसंघा ब्रह्मेन्द्ररुद्रा विहरंति कामम् । तं स्तौमि नौमीह जपामि शर्वं वन्देऽभिवंद्यं शरणं प्रपन्नः
saṃpūjayanto divi devasaṃghā brahmendrarudrā viharaṃti kāmam | taṃ staumi naumīha japāmi śarvaṃ vande'bhivaṃdyaṃ śaraṇaṃ prapannaḥ
സ്വർഗത്തിൽ ദേവസംഘങ്ങൾ—ബ്രഹ്മാ, ഇന്ദ്രൻ, രുദ്രൻ—അവനെയേ പൂജിച്ച് ഇഷ്ടാനുസാരം വിഹരിക്കുന്നു. ആ ശർവൻ (ശിവൻ)നെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു, നമസ്കരിക്കുന്നു, ജപിക്കുന്നു; സർവ്വവന്ദ്യനെ വന്ദിച്ച് അവന്റെ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
Vaiśravaṇa (Kubera) (deduced from immediate context of boons granted to him in following verse)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A celestial assembly in svarga—Brahmā, Indra, and Rudra among devas—offering flowers and incense to Śiva; in the foreground, a human devotee mirrors them with japa-mālā and folded hands, emphasizing ‘as above, so below’.
FAQs
True refuge (śaraṇāgati) is expressed through praise, bowing, and japa directed to Śiva, the supreme object of reverence even for the gods.
The broader setting is Prabhāsakṣetra (Somnāth/Prabhāsa region), within the Nyaṅkumatī Māhātmya narrative.
Japa (repetition of Śiva’s name) and stuti/namaskāra (praise and bowing) are presented as devotional acts of surrender.