Adhyaya 260

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं सिद्धेश्वरं परम् । तस्यैव पश्चिमे भागे सिद्धैः संस्थापितं पुरा

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അതിനുശേഷം, ഹേ മഹാദേവി, പരമദേവനായ സിദ്ധേശ്വരനിലേക്കു പോകണം. അതേ പുണ്യസ്ഥാനത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറുഭാഗത്ത് സിദ്ധന്മാർ പുരാതനകാലത്ത് ഒരു ലിംഗം സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു।

Verse 2

सिद्धा नाम सुराः पूर्वं तत्रागत्य वरानने । लिंगं संस्थापयामासुः सिद्ध्यर्थं सर्ववस्तुषु

ഹേ വരാനനേ, പുരാതനകാലത്ത് ‘സിദ്ധർ’ എന്ന ദേവഗണം അവിടെ വന്ന്, എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും സിദ്ധി ലഭിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ ഒരു ലിംഗം സ്ഥാപിച്ചു।

Verse 3

ततस्तुष्टो महादेवि तेषां दृष्ट्वा तपो महत् । अणिमादिकमैश्वर्यं तेषां सर्वं ददौ शिवः

ഹേ മഹാദേവി, അവരുടെ മഹത്തായ തപസ്സു കണ്ടു ശിവൻ പ്രസന്നനായി; അണിമാദി തുടങ്ങി എല്ലാ ഐശ്വര്യസിദ്ധികളും അവർക്കു ദാനം ചെയ്തു।

Verse 4

अब्रवीदत्र मे नित्यं सानिध्यं च भविष्यति

അവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു—‘ഇവിടെ എന്റെ നിത്യ സാന്നിധ്യം തീർച്ചയായും നിലനിൽക്കും.’

Verse 5

चैत्रे शुक्लचतुर्द्दश्यां योऽत्र मां पूजयिष्यति । स यास्यति परं स्थानं प्रसादान्मम पुण्यकृत्

ചൈത്രമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷ ചതുര്ദശിയിൽ ഇവിടെ ആരെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ എന്നെ പൂജിച്ചാൽ, ആ പുണ്യകൃത്ത് എന്റെ പ്രസാദത്താൽ പരമസ്ഥാനത്തെ പ്രാപിക്കും।

Verse 6

एवमुक्त्वाऽथ भगवाञ्जगामादर्शनं ततः । सिद्धाश्चैव तदाऽगत्य पूजयंति महेश्वरम्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ഭഗവാൻ അദൃശ്യമാവുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് സിദ്ധന്മാർ വീണ്ടും വന്ന് മഹേശ്വരനെ പൂജിച്ചു।

Verse 7

यस्तमाराधयेद्भक्त्या संसिद्धिं लभतेऽद्भुताम् । ईप्सितां च सुरश्रेष्ठे तस्मात्तं पूजयेत्सदा

ആരെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ അവനെ ആരാധിച്ചാൽ, അവൻ അത്ഭുതകരമായ സമ്പൂർണ്ണ സിദ്ധി പ്രാപിക്കും; ഇഷ്ടവരവും ലഭിക്കും, ഹേ ദേവശ്രേഷ്ഠേ! അതിനാൽ അവനെ നിത്യവും പൂജിക്കണം।

Verse 260

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सिद्धेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയിൽ, ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ ആദ്യ പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘സിദ്ധേശ്വരമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന പേരുള്ള ഇരുനൂറ്റി അറുപതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।