Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 4
गंभीरनाभिः सुश्रोणी पीनश्रोणिपयोधरा । पूर्णचन्द्रमुखी सा तु गूढगुल्फा सितानना
gaṃbhīranābhiḥ suśroṇī pīnaśroṇipayodharā | pūrṇacandramukhī sā tu gūḍhagulphā sitānanā
അവളുടെ നാഭി ഗംഭീരമായിരുന്നു, കടി മനോഹരമായിരുന്നു; നിതംബങ്ങളും സ്തനങ്ങളും പുഷ്ടമായിരുന്നു; അവളുടെ മുഖം പൂർണ്ണചന്ദ്രനെപ്പോലെ ദീപ്തമായിരുന്നു. അവളുടെ ഗുല്ഫങ്ങൾ (കണങ്കാൽ) സുസംഘടിതവും മുഖകാന്തി ശുഭ്രപ്രകാശവുമായിരുന്നു।
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (contextual attribution within Prabhāsa Khaṇḍa māhātmya narration)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: Continuation of the classical beauty catalogue: deep navel, graceful hips, full breasts, full-moon face, well-formed ankles, radiant fairness—an idealized feminine iconography.
FAQs
It sets the narrative foundation by describing extraordinary beauty that becomes a catalyst for moral testing and later purification through tīrtha and Śiva-worship.
Prabhāsa Kṣetra is the overarching sacred landscape being glorified in this adhyāya’s Brahmeśvara-māhātmya.
None in this verse; it is descriptive, preparing for the later tīrtha-snāna and liṅga-darśana instructions.