Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 108
कुक्कुटांडसमप्रख्यं सर्पमेखलमंडितम् । ममाद्यं परमं तेजो न चान्यो वेद कश्चन
kukkuṭāṃḍasamaprakhyaṃ sarpamekhalamaṃḍitam | mamādyaṃ paramaṃ tejo na cānyo veda kaścana
ഇത് കോഴിമുട്ടുപോലെ ദീപ്തമായി പ്രകാശിക്കുകയും സർപ്പമേഖലയാൽ അലങ്കൃതവുമാകുന്നു. ഇത് എന്റെ ആദിമമായ പരമ തേജസ്സാണ്—ഇതിന്റെ തത്ത്വം മറ്റാരും യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നില്ല।
Śiva (Maheśvara)
Tirtha: Prabhāsa sea-shore liṅga (tejas form)
Type: kshetra
Listener: Interlocutor/audience (implied)
Scene: A compact, intensely radiant liṅga likened to a hen’s egg (smooth, oval brilliance), encircled by a serpent-girdle; the narrator’s voice stresses it as primordial supreme tejas unknown to others; the sea wind and salt-spray heighten the glow.
FAQs
Śiva’s liṅga is not merely an object but a manifestation of primordial divine tejas, approached through reverence and purity.
Prabhāsa-kṣetra, where a distinctive, exalted liṅga is described.
No explicit ritual here; it gives identifying marks for the sacred liṅga.