Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 12
ततो वायु वशाद्भ्रष्टा भित्त्वा भूमिं रसातलम् । जग्मुस्ते क्षेत्रमासाद्य प्रभासं वरवर्णिनि
tato vāyu vaśādbhraṣṭā bhittvā bhūmiṃ rasātalam | jagmuste kṣetramāsādya prabhāsaṃ varavarṇini
പിന്നീട് വായുവിന്റെ പ്രബലതയിൽ വഴിതെറ്റി, അവർ ഭൂമിയെ ഭേദിച്ച് രസാതലത്തിലേക്ക് എത്തി; ഹേ സുന്ദരവർണ്ണിനീ, ആ ക്ഷേത്രം പ്രാപിച്ച് പ്രഭാസത്തിലേക്ക് വന്നു.
Purāṇic narrator (addressing Devī/Varavarṇinī)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra (with Rasātala-vivara vicinity)
Type: kshetra
Listener: Devī/Varavarṇinī
Scene: A fierce wind drives the falling mass; it strikes and splits the earth, opening a passage to Rasātala; then the trajectory bends toward the luminous sacred region of Prabhāsa.
FAQs
Sacred places are woven into cosmic geography; even the movements of hostile beings are redirected into the divine narrative of the kṣetra.
Prabhāsakṣetra (Prabhāsa), presented as a decisive sacred destination within the story.
None in this verse; it identifies Prabhāsa as the kṣetra reached and introduces the pātāla connection.