Adhyaya 110

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे प्रभासेश्वरमुत्तमम् । गौरीतपोवनाद्देवि पश्चिमे समुदाहृतम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അനന്തരം, ഹേ വരാരോഹിണീ ദേവി, ഗൗരിയുടെ തപോവനത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറായി പ്രസിദ്ധമായ പരമ പ്രഭാസേശ്വരനിലേക്കു പോകേണ്ടതാകുന്നു।

Verse 2

धनुषां सप्तके देवि नातिदूरे व्यवस्थितम् । स्थापितं तन्महालिंगं वसूनामष्टमेन हि

ഹേ ദേവി, അത് അത്ര ദൂരമല്ല—ഏഴ് ധനുസ്സിന്റെ അകലത്തിൽ തന്നെയാണ്. ആ മഹാലിംഗം വസുക്കളിൽ എട്ടാമനായവൻ സ്ഥാപിച്ചതാകുന്നു।

Verse 3

प्रभास इति नाम्ना हि शिवपूजारतेन वै । स पुत्रकामो देवेशि प्रभासक्षेत्रमागतः

ഹേ ദേവേശി, ‘പ്രഭാസ’ എന്ന നാമമുള്ള ഒരാൾ ശിവപൂജയിൽ നിരതനായിരുന്നു. പുത്രകാമനയോടെ അവൻ പ്രഭാസക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് വന്നു।

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महालिङ्गं चचार विपुलं तपः । आग्नेयमिति विख्यातं दिव्याब्दानां शतं प्रिये

മഹാലിംഗം പ്രതിഷ്ഠിച്ചു, ഹേ പ്രിയേ, ‘ആഗ്നേയ’ എന്നു പ്രസിദ്ധമായ സ്ഥാനത്ത് അവൻ നൂറു ദിവ്യവർഷങ്ങൾ മഹത്തായ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു।

Verse 5

ततस्तस्य महादेवि सम्यक्छ्रद्धान्वि तस्य वै । तुतोष भगवान्रुद्रो ददौ यन्मनसीप्सितम्

അപ്പോൾ, ഹേ മഹാദേവി, അവന്റെ സത്യവും ദൃഢവുമായ ശ്രദ്ധയിൽ ഭഗവാൻ രുദ്രൻ പ്രസന്നനായി; അവന്റെ ഹൃദയം ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം അവനു ദാനമായി നൽകി।

Verse 6

बृहस्पतेस्तु भगिनी भुवना ब्रह्मवादिनी । प्रभासस्य तु सा भार्या वसूनामष्टमस्य च

ബൃഹസ്പതിയുടെ സഹോദരി ഭുവനാ ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ നിഷ്ഠയുള്ളവളായിരുന്നു. അവൾ വസുക്കളിൽ അഷ്ടമനായ പ്രഭാസന്റെ ഭാര്യയായി.

Verse 7

विश्वकर्मा सुतस्तस्याः सृष्टिकर्ता प्रजापतिः । देवानां तक्षको विद्वान्मनोर्मातामहः स्मृतः

അവളിൽ നിന്നു വിശ്വകർമ്മൻ ജനിച്ചു—സൃഷ്ടിയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന പ്രജാപതി. ആ പണ്ഡിതനായ തക്ഷകൻ ദേവന്മാരുടെ ശില്പിയായി പ്രസിദ്ധൻ; മനുവിന്റെ മാതാമഹനെന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 8

तक्षकः सूर्यबिंबस्य तेजसः शातनो महान् । एवं तस्याऽभवत्पुत्रो वसूनामष्टमस्य वै

ആ മഹത്തായ തക്ഷകൻ സൂര്യബിംബത്തിന്റെ ദഹിക്കുന്ന തേജസ്സിനെ ശമിപ്പിക്കുന്നവനായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ അവനിൽ നിന്നു ഒരു പുത്രൻ ജനിച്ചു—വസുക്കളിൽ അഷ്ടമനായവൻ.

Verse 9

प्रभासनाम्नो देवेशि तल्लिंगाराधनोद्यतः । इति ते कथितं देवि प्रभासेश्वरसूचकम्

ഹേ ദേവേശ്വരീ! ‘പ്രഭാസ’ എന്ന നാമമുള്ള ആ ലിംഗത്തിന്റെ ആരാധനയിൽ അവൻ ഉത്സുകനായി. ഹേ ദേവീ! പ്രഭാസേശ്വരനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന വൃത്താന്തം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.

Verse 10

माहात्म्यं सर्वपापघ्नं सर्वकामप्रदं शुभम् । यस्तं पूजयते भक्त्या सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

ഈ മാഹാത്മ്യം മംഗളകരം—സകലപാപനാശകവും സകലകാമപ്രദവും. യഥാർത്ഥ ശ്രദ്ധയോടെ ഭക്തിയാൽ അവനെ പൂജിക്കുന്നവൻ ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 11

भूमिशायी निराहारो जपन्वै शतरुद्रियम् । माघे मासि चतुर्दश्यां स्नात्वा सागरसंगमे

ഭൂമിയിൽ ശയിച്ച്, നിരാഹാരനായി നിന്ന്, ശതരുദ്രീയം ജപിച്ചുകൊണ്ട്—മാഘമാസത്തിലെ ചതുര്ദശിയിൽ സാഗരസംഗമത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്…

Verse 12

पंचामृतेन संस्नाप्य पूजयित्वा विधानतः

പഞ്ചാമൃതംകൊണ്ട് ദേവനെ അഭിഷേകം ചെയ്ത്, വിധിപ്രകാരം പൂജ നടത്തി…

Verse 13

य एवं कुरुते देवि सम्यग्यात्रामहोत्सवम् । स मुक्तः पातकैः सर्वैः सर्वकामैः समृद्ध्यते । वृषस्तत्रैव दातव्यः सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

ദേവീ, ഇങ്ങനെ സമ്യകായി യാത്രാമഹോത്സവം ആചരിക്കുന്നവൻ സർവ്വപാതകങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിതനായി സർവ്വകാമങ്ങളാൽ സമൃദ്ധനാകും. സമ്യക് യാത്രാഫലം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അവിടെയേ വൃഷഭദാനം ചെയ്യണം.

Verse 110

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये प्रभासेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम दशोत्तरशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയിലെ ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ ആദ്യ പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘പ്രഭാസേശ്വരമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന നൂറ്റിപ്പത്താം അധ്യായം സമാപ്തമായി.