Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 2
श्रीभगवानुवाच । पराधीनोऽस्मि विप्रेन्द्र भक्त्या क्रीतोऽस्मि नान्यथा । बलेरादेशकारी च दैत्येन्द्रवशगो ह्यहम्
śrībhagavānuvāca | parādhīno'smi viprendra bhaktyā krīto'smi nānyathā | balerādeśakārī ca daityendravaśago hyaham
ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ, ഞാൻ ഭക്തന്റെ അധീനനാണ്; ഭക്തിയാൽ മാത്രമേ ഞാൻ ‘വിലകൊടുത്ത് നേടിയവൻ’ ആകൂ, മറ്റെന്തിനാലുമല്ല. ഞാൻ ബലിയുടെ ആജ്ഞ നിർവഹിക്കുന്നു; എന്റെ വ്രതം മൂലം ഞാൻ ദൈത്യേന്ദ്രന്റെ വശത്തിലാണ്.
Śrī Bhagavān (Govinda/Kṛṣṇa; Devadeveśa from prior verse)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Listener: Sages/assembly (implicit)
Scene: The Lord speaks to a revered Brahmin-sage: serene yet emphatic, declaring His dependence on devotion; behind the words stands the unseen weight of the Vāmana–Bali vow, with Bali’s sovereignty honored by the Lord’s own promise.
FAQs
Bhakti is portrayed as supreme: the Lord willingly becomes ‘dependent’ upon the devotee, honoring vows and devotion over mere force.
The teaching is delivered within Dvārakā-māhātmya, linking Dvārakā’s sanctity with the theology of devotion.
No direct rite; it states a dharmic principle—God’s fidelity to vows/commitments (satya and niyama) in relation to Bali.