Adhyaya 60

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ जंबूतीर्थमनुत्तमम् । तत्र स्नातो नरः सम्यगिष्टं फलमवाप्नुयात् जंबूद्वीपसमुत्थानां तीर्थानां नृपसत्तम

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! തുടർന്ന് നീ അനുത്തമമായ ജംബൂതീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകുക. അവിടെ വിധിപൂർവ്വം സ്നാനം ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ ഇഷ്ടഫലം പ്രാപിക്കും—ഹേ നൃപസത്തമാ—ഇത് ജംബൂദ്വീപത്തിലെ തീർത്ഥങ്ങളിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ചതാണ്.

Verse 2

आसीत्पुरा निमिर्नाम क्षत्रियः सूर्यवंशजः । वयसः परिणामे स पर्वतं चार्बुदं गतः

പുരാതനകാലത്ത് സൂര്യവംശജനായ ‘നിമി’ എന്നൊരു ക്ഷത്രിയൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. വയസ്സിന്റെ പരിപാകത്തിൽ അദ്ദേഹം അർബുദപർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 3

प्रायोपवेशनं कृत्वा स्थितस्तत्र समाहितः । अथाजग्मुर्मुनिगणास्तस्य पार्श्वे सहस्रशः

പ്രായോപവേശനവ്രതം സ്വീകരിച്ച് അദ്ദേഹം അവിടെ സമാഹിതനായി, സംയമത്തോടെ നിലകൊണ്ടു. അപ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിന് മുനിഗണങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമീപത്തേക്ക് വന്നു.

Verse 4

चक्रुर्धर्मकथां पुण्यां राजर्षीणां महात्मनाम् । देवर्षीणां पुराणानां तथान्येषां महात्मनाम्

അവർ ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പുണ്യകഥ നടത്തി—മഹാത്മാക്കളായ രാജർഷിമാർ, ദേവർഷിമാർ, പുരാണങ്ങൾ, കൂടാതെ മറ്റു മഹാത്മാക്കളെക്കുറിച്ചും.

Verse 5

ततः कश्चित्कथांते च लोमशो नाम सन्मुनिः । कीर्त्तयामास माहात्म्यं सर्वतीर्थसमुद्भवम्

പിന്നീട് കഥയുടെ അവസാനം ‘ലോമശ’ എന്ന സന്മുനി, സർവ്വതീർത്ഥസാരത്തിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ച ഒരു മാഹാത്മ്യം കീർത്തനം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

Verse 6

तच्छ्रुत्वा पार्थिवो राजन्निमिः परमदुर्मनाः । बभूव न कृतं पूर्वं यतस्तीर्थावगाहनम्

അതു കേട്ടപ്പോൾ, ഹേ രാജൻ, പാർഥിവനായ നിമി അത്യന്തം ദുഃഖിതനായി; കാരണം മുമ്പ് അവൻ തീർത്ഥങ്ങളിൽ അവഗാഹന-സ്നാനം ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു।

Verse 7

ततः प्रोवाच तं विप्रमस्त्युपायो द्विजोत्तम । कश्चिद्येन च सर्वेषां तीर्थानां लभ्यते फलम्

അതിനുശേഷം അവൻ ആ വിപ്രനോട് പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജോത്തമാ, സർവ്വ തീർത്ഥങ്ങളുടെയും ഫലം ലഭ്യമാകുന്ന ഒരു ഉപായമുണ്ട്।

Verse 8

लोमश उवाच । दया मे नृप सञ्जाता त्वां दृष्ट्वा दुःखितं भृशम् । तीर्थयात्राकृते यस्मात्करिष्येऽहं तव प्रियम्

ലോമശൻ പറഞ്ഞു—ഹേ നൃപാ, നിന്നെ അത്യന്തം ദുഃഖിതനായി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കു കരുണ ഉദിച്ചു; അതിനാൽ നിന്റെ തീർത്ഥയാത്രയ്ക്കായി നിനക്കു പ്രിയമായതു ഞാൻ ചെയ്യും।

Verse 9

अत्रैव चानयिष्यामि जंबूद्वीपोद्भवानि च । सर्वतीर्थानि राजेन्द्र मन्त्रशक्त्या न संशयः

ഹേ രാജേന്ദ്രാ, മന്ത്രശക്തിയാൽ—സംശയമില്ലാതെ—ജംബൂദ്വീപത്തിൽ ഉദ്ഭവിച്ച സർവ്വ തീർത്ഥങ്ങളും ഞാൻ ഇവിടെ തന്നേ കൊണ്ടുവരും।

Verse 10

स्नानं कुरु महाराज ह्येकीभूतेषु तत्र च । अस्मिञ्जलाशये पुण्ये सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

ഹേ മഹാരാജാ, അവിടെ അവ എല്ലാം ഏകീഭവിച്ചാൽ ഈ പുണ്യ ജലാശയത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യുക; ഞാൻ സത്യം തന്നെയാണ് പറയുന്നത്।

Verse 11

एवमुक्त्वा स विप्रर्षिर्ध्यानं चक्रे समाहितः । ततस्तीर्थानि सर्वाणि तत्रायातानि तत्क्षणात्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ വിപ്രഋഷി സമാഹിതചിത്തനായി ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി. അന്നേ ക്ഷണത്തിൽ അവിടെ സർവ്വ തീർത്ഥങ്ങളും എത്തിച്ചേർന്നു.

Verse 12

प्रत्ययार्थं च राजर्षे जंबूवृक्षो व्यजायत । तत्र स्नानं नृपश्चक्रे सर्वतीर्थमये ध्रुवे

കൂടാതെ സ്ഥിരീകരണത്തിനായി, ഹേ രാജർഷേ, അവിടെ ജംബൂവൃക്ഷം ഉദ്ഭവിച്ചു. സർവ്വതീർത്ഥമയമായ ആ ധ്രുവസ്ഥാനത്തിൽ രാജാവ് സ്നാനം ചെയ്തു.

Verse 13

सदेहश्च गतः स्वर्गे तीर्थस्नानादनन्तरम् । ततः प्रभृति तत्तीर्थं जंबूतीर्थमनुस्मृतम्

തീർത്ഥസ്നാനത്തിനുടനെ അവൻ ദേഹസഹിതം സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഗമിച്ചു. അന്നുമുതൽ ആ തീർത്ഥം ‘ജംബൂതീർത്ഥം’ എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 14

कन्यागते रवौ तत्र यः श्राद्धं कुरुते नरः । गयाशीर्षसमं तस्य पुण्यमाहुर्महर्षयः

സൂര്യൻ കന്യാരാശിയിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ അവിടെ ആരെങ്കിലും ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ, അവന്റെ പുണ്യം ഗയാശീർഷസമമെന്ന് മഹർഷിമാർ പറയുന്നു.

Verse 60

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखण्डे जंबूतीर्थप्रभाववर्णनंनाम षष्टितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയിൽ, ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ മൂന്നാം അർബുദഖണ്ഡത്തിൽ ‘ജംബൂതീർത്ഥപ്രഭാവവർണനം’ എന്ന അറുപതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.