Adhyaya 6

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ वसिष्ठं तपसां निधिम् । यं दृष्ट्वा मानवः सम्यक्कृतार्थत्वमवाप्नुयात्

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം, ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ, തപസ്സിന്റെ നിധിയായ വസിഷ്ഠനെ സമീപിക്കണം; അദ്ദേഹത്തെ ദർശിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ സത്യമായി കൃതാർത്ഥനാകുന്നു।

Verse 2

तत्रास्ति जलसम्पूर्णं कुण्डं पापहरं नृणाम् । तस्मिन्कुण्डे नृपश्रेष्ठ वसिष्ठेन महात्मना

അവിടെ ജലസമ്പൂർണ്ണമായ ഒരു കുണ്ടം ഉണ്ട്; അത് മനുഷ്യരുടെ പാപം ഹരിക്കുന്നു. ആ കുണ്ടത്തിൽ, ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ, മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠനാൽ…

Verse 3

गोमती च समानीता तपसा नृपसत्तम । तत्र स्नातो नरः सम्यक्पातकै र्विप्रमुच्यते

ഹേ നൃപസത്തമാ, തപസ്സിന്റെ ബലത്തിൽ ഗോമതിയും അവിടെ കൊണ്ടുവന്നു; അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി വിമുക്തനാകുന്നു।

Verse 4

ऋषिधान्येन यस्तत्र श्राद्धं नृप समाचरेत् । स पितृंस्तारयेत्सर्वान्पक्षयोरुभयोरपि

ഹേ രാജാവേ! അവിടെ ഋഷിധാന്യംകൊണ്ട് ശ്രാദ്ധം ആചരിക്കുന്നവൻ ശുക്ല‑കൃഷ്ണ പക്ഷങ്ങളിലൊക്കെയും തന്റെ സർവ്വ പിതൃകളെയും തരിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 5

अत्र गाथा पुरा गीता नारदेन महात्म ना । स्नात्वा पुण्योदके तत्र दृष्ट्वा तं मुनिसत्तमम्

ഇവിടെ പണ്ടുകാലത്ത് മഹാത്മാവായ നാരദൻ ഒരു ഗാഥ പാടി. അവിടത്തെ പുണ്യജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ആ മുനിശ്രേഷ്ഠനെ ദർശിച്ച് അദ്ദേഹം അതു ഉച്ചരിച്ചു।

Verse 6

किं गयाश्राद्धदानेन किमन्यैर्मखविस्तरैः । वसिष्ठस्याश्रमं प्राप्य यः श्राद्धं कुरुते नरः । स पितॄंस्तारयेत्सर्वानात्मना नृपसत्तम

ഗയയിൽ ശ്രാദ്ധദാനം ചെയ്യേണ്ടതെന്ത്, മറ്റുവിസ്തൃത യാഗങ്ങൾ എന്തിന്? ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! വസിഷ്ഠാശ്രമത്തിലെത്തി അവിടെ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവൻ തന്റെ പുണ്യബലത്താൽ തന്നെ സർവ്വ പിതൃകളെയും തരിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 7

तत्रैवारुंधती साध्वी वसिष्ठस्य समीपतः । पूजनीया विशेषेण सर्वकामप्रदा नृणाम्

അവിടെയേ വസിഷ്ഠന്റെ സമീപത്ത് സാദ്ധ്വിയായ അരുന്ധതി വിരാജിക്കുന്നു. അവൾ പ്രത്യേകമായി പൂജ്യയാണ്; മനുഷ്യർക്കു സർവ്വ ശുഭകാമനകളുടെയും സിദ്ധി നൽകുന്നവളാണ്।

Verse 8

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्द्धके यौवनेऽपि वा । वसिष्ठदर्शनात्सद्यो नराणां याति संक्षयम्

ബാല്യത്തിലോ യൗവനത്തിലോ വാർദ്ധക്യത്തിലോ മനുഷ്യൻ ചെയ്ത ഏതു പാപവും വസിഷ്ഠനെ ദർശിച്ചതുമാത്രത്തിൽ വേഗത്തിൽ നശിച്ചുപോകുന്നു।

Verse 9

दीपं प्रयच्छते यस्तु वसिष्ठाग्रे समाहितः । सुखसौभाग्यसंयुक्तस्तेजस्वी जायते नरः

ഏകാഗ്രചിത്തനായി വസിഷ്ഠന്റെ സന്നിധിയിൽ ദീപം അർപ്പിക്കുന്നവൻ സുഖ‑സൗഭാഗ്യസമ്പന്നനായി തേജസ്വിയും കീർത്തിമാനുമായിത്തീരും।

Verse 10

उपवासपरो यस्तु तत्रैका रजनीं नयेत् । स याति परमं स्थानं यत्र सप्तर्षयोऽमलाः

ഉപവാസപരനായിട്ട് അവിടെ ഒരു രാത്രി മാത്രം കഴിക്കുന്നവൻ, മലിനതയറ്റ സപ്തർഷികൾ വസിക്കുന്ന പരമസ്ഥാനത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 11

त्रिरात्रिं कुरुते यस्तु वसिष्ठाग्रे समाहितः । स याति च महर्लोकं जरामरणवर्जितः

വസിഷ്ഠന്റെ സന്നിധിയിൽ ഏകാഗ്രനായി ത്രിരാത്രിവ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവൻ ജരാ‑മരണവിമുക്തനായി മഹർലോകം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 12

यस्तु मासोपवासं च वसिष्ठाग्रे करोति च । सोऽपि मुक्तिमवाप्नोति न याति स भवार्णवम्

വസിഷ്ഠന്റെ സന്നിധിയിൽ മാസോപവാസം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവൻ പോലും മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു; അവൻ ഭവസാഗരത്തിലേക്ക് പതിക്കുകയില്ല।

Verse 13

श्रावणस्य सिते पक्षे पौर्णमास्यां समाहितः । ऋषिं तर्पयते यस्तु ब्रह्मलोकं स गच्छति

ശ്രാവണ മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷ പൗർണ്ണമിയിൽ ഏകാഗ്രചിത്തനായി ഋഷിക്ക് തർപ്പണം ചെയ്യുന്നവൻ ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 14

वसिष्ठस्याग्रतो यस्तु गायत्र्यष्टशतं जपेत् । आजन्ममरणात्पापात्सद्यो मुच्येत मानवः

വസിഷ്ഠന്റെ സന്നിധിയിൽ ഗായത്രി മന്ത്രം എട്ടുനൂറ് പ്രാവശ്യം ജപിക്കുന്നവൻ, ജനനം മുതൽ മരണം വരെ സഞ്ചിതമായ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉടൻ മോചിതനാകും।

Verse 15

वामदेवं यजेत्तत्र यदि श्रद्धासमन्वितः । अग्निष्टोमफलं राजन्सद्यः प्राप्नोति मानवः

ഹേ രാജാവേ, ശ്രദ്ധയോടെ അവിടെ വാമദേവനെ ആരാധിക്കുന്നവൻ, ഉടൻ തന്നെ അഗ്നിഷ്ടോമ യാഗഫലത്തിന് തുല്യമായ പുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 16

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन द्रष्टव्योऽसौ महामुनिः । शुचिभिः श्रद्धया युक्तास्ते यास्यंति परं पदम्

അതുകൊണ്ട് എല്ലാ ശ്രമത്തോടെയും ആ മഹാമുനിയെ തേടി ദർശിക്കണം. ശുചിത്വവും ശ്രദ്ധയും ഉള്ളവർ പരമപദം പ്രാപിക്കും।

Verse 17

तस्मात्सर्वात्मना राजन्वामदेवं च पूजयेत्

അതുകൊണ്ട്, ഹേ രാജാവേ, സർവ്വാത്മാവോടെ വാമദേവനെ പൂജിക്കണം।