Adhyaya 59
ഈ അധ്യായത്തിൽ പുലസ്ത്യൻ തീർത്ഥമാഹാത്മ്യകഥയായി മഹൗജസ തീർത്ഥത്തിന്റെ പ്രഭാവം വിവരിക്കുന്നു. മഹൗജസം പാതകനാശക തീർത്ഥമാണ്; ഇവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ തേജസ് (കാന്തി/മംഗളശക്തി) പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മഹത്യാദോഷഫലത്തിൽ പീഡിതനായ ഇന്ദ്രൻ (ശക്രൻ) ശ്രീയും തേജസ്സും നഷ്ടപ്പെടുത്തി ദുർഗന്ധത്തോടെ ദേവന്മാർക്കിടയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടുന്നു. മോചനത്തിനായി അദ്ദേഹം ബൃഹസ്പതിയെ സമീപിക്കുമ്പോൾ, ഭൂമിയിലെ തീർത്ഥയാത്രയേ തേജസ് വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള മാർഗമാണെന്നും തീർത്ഥമില്ലാതെ തേജോവർദ്ധനമില്ലെന്നും ഉപദേശിക്കുന്നു. അനവധി പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ സന്ദർശിച്ച ശേഷം ഇന്ദ്രൻ അർബുദത്തിലെത്തി ഒരു ജലാശയം കണ്ടു സ്നാനം ചെയ്യുന്നു. ഉടൻ മഹാ-ഓജസ് ലഭിച്ച് ദുർഗന്ധം മാറുകയും ദേവന്മാർ വീണ്ടും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തുടർന്ന് ശക്രൻ കാലനിർദ്ദിഷ്ട ഫലശ്രുതി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു—ആശ്വിന ശുക്ലപക്ഷാന്തത്തിൽ ശക്രോദയ സമയത്ത് ഇവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ പരമഗതി പ്രാപിക്കുകയും ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളിൽ ശ്രീസമ്പന്നനാകുകയും ചെയ്യും. ഇങ്ങനെ പാപം, പ്രായശ്ചിത്തം, തീർത്ഥം, കാലാനുഷ്ഠാനം എന്നിവ ഒരുമിച്ച് ഉപദേശിക്കപ്പെടുന്നു।
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो महौजसं गच्छेत्तीर्थं पातकनाशनम् । यस्मिन्स्नातो नरो राजंस्तेजसा युज्यते ध्रुवम् । ब्रह्महत्याग्निना शक्रः पुरा दैन्यं परं गतः
പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ! തുടർന്ന് പാതകനാശകമായ മഹൗജസ തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം. അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത മനുഷ്യൻ നിശ്ചയമായി തേജസ്സോടെ യുക്തനാകും. പൂർവകാലത്ത് ബ്രഹ്മഹത്യയുടെ അഗ്നിയിൽ ദഗ്ധനായി ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) പരമ ദൈന്യത്തിലേക്ക് വീണിരുന്നു।
Verse 2
निःश्रीकस्तेजसा हीनो दुर्गन्धेन समन्वितः । परित्यक्तः सुरैः सर्वैर्विषादं परमं गतः
അവൻ ശ്രീഹീനനും തേജോഹീനനും ദുർഗന്ധം നിറഞ്ഞവനും ആയിരുന്നു; സർവ്വ ദേവന്മാരാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട് പരമ വിഷാദത്തിലേക്ക് വീണു।
Verse 3
ततः पप्रच्छ देवेन्द्रो द्विजश्रेष्ठं बृहस्पतिम् । भगवंस्तेजसो वृद्धिः कथं स्यान्मे यथा पुरा
അപ്പോൾ ദേവേന്ദ്രൻ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനായ ബൃഹസ്പതിയോട് ചോദിച്ചു—“ഭഗവൻ! മുൻപുപോലെ എന്റെ തേജസ് വീണ്ടും എങ്ങനെ വർദ്ധിക്കും?”
Verse 4
बृहस्पतिरुवाच । तीर्थयात्रां सुरश्रेष्ठ कुरुष्व धरणीतले । तीर्थं विना ध्रुवं वृद्धिस्तेजसो न भविष्यति
ബൃഹസ്പതി പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവശ്രേഷ്ഠാ! ഭൂമിയിൽ തീർത്ഥയാത്ര ചെയ്യുക. തീർത്ഥമില്ലാതെ തീർച്ചയായും തേജസ്സിന്റെ വർദ്ധന ഉണ്ടാകുകയില്ല.
Verse 5
ततस्तीर्थान्यनेकानि भ्रांत्वा शक्रो नराधिप । क्रमेणैवार्बुदं प्राप्तस्तत्र दृष्ट्वा जलाशयम् । स्नानं चक्रे ततः श्रान्तो महौजाः प्रत्यपद्यत
അതിനുശേഷം ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ), ഹേ രാജാവേ, അനേകം തീർത്ഥങ്ങൾ സന്ദർശിച്ച് ക്രമേണ അർബുദത്തിലെത്തി. അവിടെ ജലാശയം കണ്ടു ക്ഷീണിച്ച മഹൗജാഃ സ്നാനം ചെയ്തു; പിന്നെ മഹത്തായ തേജസ്സും ബലവും പ്രാപിച്ചു.
Verse 6
दुर्गन्धेन विनिर्मुक्तस्ततो देवैः समावृतः । उवाच प्रहसन्वाक्यं शृणुध्वं सर्वदेवताः
ദുർഗന്ധത്തിൽ നിന്ന് വിമുക്തനായി, തുടർന്ന് ദേവന്മാർ ചുറ്റിനിന്നു. അപ്പോൾ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു—ഹേ സർവ്വദേവതകളേ, എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുവിൻ.
Verse 7
येऽत्र स्नानं करिष्यन्ति प्राप्ते शक्रोच्छ्रये सदा । आश्विने शुक्लपक्षांते ते यास्यंति परां गतिम् । सुश्रीकाश्च भविष्यंति सदा जन्मनिजन्मनि
ഇവിടെ ശക്രോച്ഛ്രയകാലം വന്നപ്പോൾ എപ്പോഴും—ആശ്വിന ശുക്ലപക്ഷാന്തത്തിൽ—സ്നാനം ചെയ്യുന്നവർ പരമഗതി പ്രാപിക്കും. അവർ ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളിൽ സദാ ശ്രീസമ്പത്തും സൗന്ദര്യവും അനുഭവിക്കും.
Verse 59
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे महौजसतीर्थप्रभाववर्णनंनामैकोनषष्टितमोऽध्यायः
ഇങ്ങനെ ശ്രീ സ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയിൽ, ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ മൂന്നാം അർബുദഖണ്ഡത്തിൽ ‘മഹൗജസാ തീർത്ഥപ്രഭാവവർണനം’ എന്ന പേരിലുള്ള അമ്പത്തൊൻപതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.