Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 12
विनाशं दुःखशोकार्तः करुणं पर्यदेवयत् । स ज्ञात्वा पापमात्मानं स्त्रीहत्यासुविदूषितम्
vināśaṃ duḥkhaśokārtaḥ karuṇaṃ paryadevayat | sa jñātvā pāpamātmānaṃ strīhatyāsuvidūṣitam
ദുഃഖവും ശോകവും കൊണ്ട് പീഡിതനായി അവൻ നാശത്തെക്കുറിച്ച് കരുണയായി വിലപിച്ചു; കാരണം താൻ പാപിയെന്ന് അറിഞ്ഞു, സ്ത്രീഹത്യാദോഷം കൊണ്ട് അത്യന്തം മലിനനായതായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
Deductive: Skanda (narrating within Prabhāsa Khaṇḍa’s Arbuda Khaṇḍa context)
Scene: The king collapses into lamentation, hands raised or clutching his head, acknowledging his ruin and the stain of killing a woman; the court stands silent.
FAQs
True purification begins when one honestly recognizes one’s wrongdoing and turns toward remorse and atonement.
No tīrtha is named in this verse; it emphasizes the moral crisis that leads to later pilgrimage.
Not yet; the verse focuses on confession-like self-recognition of sin.