Adhyaya 14

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ देवं सिद्धेश्वरं परम् । सिद्धिदं प्राणिनां सम्यक्सिद्धेन स्थापितं पुरा

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം, ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ, പരമദേവനായ സിദ്ധേശ്വരന്റെ അടുക്കൽ പോകണം. അവൻ ജീവികൾക്ക് സിദ്ധി നൽകുന്നവൻ; പുരാതനകാലത്ത് ഒരു സിദ്ധൻ അവനെ അവിടെ സമ്യകമായി സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു।

Verse 2

तत्र विश्वावसुर्नाम सिद्धस्तेपे महातपः । बहुवर्षाणि संस्थाप्य शिवं भक्तिपरायणः

അവിടെ വിശ്വാവസു എന്ന സിദ്ധൻ മഹാതപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു. ശിവനെ സ്ഥാപിച്ച്, അനേകം വർഷങ്ങൾ ഭക്തിയിൽ പരായണനായി തപസ്സിൽ നിലകൊണ്ടു।

Verse 3

जितक्रोधो जितमदो जितसर्वेंद्रियक्रियः । तावद्वर्षसहस्रांते भगवान्वृषभध्वजः । तुतोष नृपतेस्तस्य स्वयं दर्शनमाययौ

ക്രോധവും മദവും ജയിച്ച്, സർവേന്ദ്രിയപ്രവർത്തനങ്ങളും നിയന്ത്രിച്ച ആ രാജർഷിയുടെ ആയിരം വർഷം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, വൃഷഭധ്വജനായ ഭഗവാൻ ശിവൻ പ്രസന്നനായി സ്വയം ദർശനം നൽകാൻ വന്നു।

Verse 4

अब्रवीत्तं महादेवो वरदोस्मीति पार्थिव

മഹാദേവൻ ആ പാർഥിവനോടു പറഞ്ഞു— “ഹേ രാജാവേ, ഞാൻ വരദാതാവാണ്.”

Verse 5

श्रीभगवानुवाच । वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्त्तते । दास्यामि ते प्रसन्नोऽहं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു— “വരം ചോദിക്ക; നിനക്കു മംഗളം വരട്ടെ. നിന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ളതെന്തോ, ഞാൻ പ്രസന്നനാണ്; അതി ദുർലഭമായാലും ഞാൻ നിനക്കു നൽകും.”

Verse 6

विश्वावसुरुवाच । एतल्लिंगं सुरश्रेष्ठ ध्यात्वा मनसि निश्चयम् । सर्वान्कामानवाप्नोतु प्रसादात्तव शंकर

വിശ്വാവസു പറഞ്ഞു— “ഹേ ദേവശ്രേഷ്ഠാ, ഹേ ശങ്കരാ! ഈ ലിംഗത്തെ മനസ്സിൽ ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ ധ്യാനിക്കുന്നവൻ, നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ സർവകാമങ്ങളും പ്രാപിക്കട്ടെ.”

Verse 7

पुलस्त्य उवाच । एवमस्त्विति स प्रोच्य तत्रैवांतरधीयत । सिद्धेश्वरं ततो गत्वा सिद्धिं याति सहस्रशः

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു— “ഏവമസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം അവിടെയേ അന്തർധാനം ചെയ്തു. തുടർന്ന് സിദ്ധേശ്വരത്തിലേക്ക് ചെന്നാൽ, সাধകൻ ആയിരങ്ങളായി സിദ്ധികൾ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 8

प्रभावात्तस्य लिंगस्य कामानिष्टानवाप्नुयुः । ततो धर्मक्रियाः सर्वा गता नाशं धरातले

ആ ലിംഗത്തിന്റെ അത്ഭുതപ്രഭാവംകൊണ്ട് ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടകാമ്യങ്ങൾ പ്രാപിച്ചു. പിന്നെ ഭൂമിയിൽ എല്ലാ ധർമ്മകർമ്മങ്ങളും ക്ഷയിച്ച് നാശത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.

Verse 9

न कश्चिद्यजते यज्ञैर्न दानानि प्रयच्छति । सिद्धेश्वरप्रसादेन सिद्धिं यांति नरा भुवि

ആരും യജ്ഞം ചെയ്യുന്നില്ല, ആരും ദാനം നൽകുന്നില്ല; എങ്കിലും സിദ്ധേശ്വരന്റെ പ്രസാദത്താൽ ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യർ സിദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 10

उच्छिन्नेषु च यज्ञेषु दानेषु नृपसत्तम । इन्द्राद्यास्त्रिदशाः सर्वे परं दुःखमुपागताः

ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! യജ്ഞങ്ങളും ദാനങ്ങളും മുറിഞ്ഞുപോയപ്പോൾ ഇന്ദ്രാദി എല്ലാ ദേവന്മാരും പരമദുഃഖത്തിലായി.

Verse 11

ज्ञात्वा यज्ञविघातं च तद्विघाताय वासवः । वज्रेणाच्छादयामास यथा सिद्धिर्न जायते

യജ്ഞം തടസ്സപ്പെടുന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞ്, അതിനെ കൂടുതൽ തടയാൻ വാസവൻ (ഇന്ദ്രൻ) വജ്രംകൊണ്ട് അതിനെ മൂടി; സിദ്ധി ഉദിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്ന്.

Verse 12

तथापि संनिधौ तस्य सिद्धेशस्य नृपोत्तम । कर्मणो जायते सिद्धिः पातकस्य परिक्षयः

എങ്കിലും, ഹേ നൃപോത്തമാ! ആ സിദ്ധേശന്റെ സന്നിധിയിൽ കർമ്മസിദ്ധി ഉദിക്കുന്നു; പാപം പൂർണ്ണമായി ക്ഷയിക്കുന്നു.

Verse 13

यस्तु माघचतुर्द्दश्यां सोमवारे नृपोत्तम । शुक्लायां वाथ कृष्णायां स्पृष्ट्वा सिद्धो भवेन्नरः

ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! മാഘമാസത്തിലെ ചതുർദശിയിൽ, തിങ്കളാഴ്ച—ശുക്ലപക്ഷമോ കൃഷ്ണപക്ഷമോ—ആ പുണ്യസ്ഥലം/വസ്തു സ്പർശിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ സിദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 14

अद्यापि जायते सिद्धिः सत्यमेतन्मयोदितम् । तस्मात्सिद्धेश्वरं गत्वा नत्वा यास्यति सद्गतिम्

ഇന്നും സിദ്ധി ഉദ്ഭവിക്കുന്നു—ഇത് ഞാൻ സത്യമായി പ്രസ്താവിച്ചതാണ്. അതിനാൽ സിദ്ധേശ്വരനിലേക്കു ചെന്നു, ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ചു, അവൻ സദ്ഗതി പ്രാപിക്കും.