Adhyaya 68

Verse 1

। सूत उवाच । अथ ते शबरा यत्नाद्रक्तं तद्धैहयोद्भवम् । तत्र निन्युः स्थिता यत्र गर्ता सा पितृसंभवा

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ ആ ശബരർ അത്യന്തം ജാഗ്രതയോടെ ഹൈഹയവംശത്തിൽ നിന്നുദ്ഭവിച്ച ആ രക്തം എടുത്തുകൊണ്ട്, പിതൃബന്ധമുള്ള ഗർത്തം ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

Verse 2

भार्गवोऽपि च तं हत्वा रक्तमादाय कृत्स्नशः । ततः संप्रेषयामास यत्र गर्ताऽथ पैतृकी

ഭാർഗവൻ (പരശുരാമൻ) അവനെയും വധിച്ച് മുഴുവൻ രക്തവും ശേഖരിച്ചു; പിന്നെ പൈതൃക ഗർത്തം ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് അത് അയച്ചു.

Verse 3

न स बालं न वृद्धं च परित्यजति भार्गवः । यौवनस्थं विशेषेण गर्भस्थं वाथ क्षत्रियम्

ഭാർഗവൻ കുഞ്ഞിനെയും വൃദ്ധനെയും വിട്ടില്ല; പ്രത്യേകിച്ച് യൗവനസ്ഥനായ ക്ഷത്രിയനെയും, ഗർഭസ്ഥനെയും പോലും അവൻ ഒഴിവാക്കിയില്ല.

Verse 4

स्वयं जघान भूपान्स तेषां पार्श्वे तथा परान् । विध्वंसाययति क्रुद्धः सैनिकैश्च समन्ततः

അവൻ സ്വയം രാജാക്കളെ വധിച്ചു; അവരുടെ അരികിൽ നിന്ന മറ്റുള്ളവരെയും; ക്രോധത്തോടെ ചുറ്റുമെങ്ങും സൈന്യങ്ങളോടുകൂടെ നാശം വരുത്തി.

Verse 5

तथैवासृक्प्रगृह्णाति गृह्णापयति चादरात् । तेषां पार्श्वैस्ततस्तूर्णं प्रेषयामास तत्र च

അതുപോലെ അവൻ രക്തം സ്വയം ശേഖരിക്കുകയും, ജാഗ്രതയോടെ മറ്റുള്ളവരെയും ശേഖരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു; പിന്നെ സമീപസ്ഥരിലൂടെ അതിനെ വേഗത്തിൽ അവിടേക്കും അയച്ചു.

Verse 6

एवं निःक्षत्रियां कृत्वा कृत्स्नां पृथ्वीं भृगद्वहः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे जगाम तदनन्तरम्

ഇങ്ങനെ സമസ്ത ഭൂമിയെയും ക്ഷത്രിയരഹിതമാക്കി ഭൃഗുവംശശ്രേഷ്ഠനായ പരശുരാമൻ പിന്നീട് ഹാടകേശ്വരന്റെ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോയി।

Verse 7

ततस्तै रुधिरैः स्नात्वा समादाय तिलान्बहून् । अपसव्यं समाधाय प्रचक्रे पितृतर्पणम्

അതിനുശേഷം ആ രക്തത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ധാരാളം എള്ള് എടുത്ത്, യജ്ഞോപവീതം അപസവ്യമായി ധരിച്ചു പിതൃതർപ്പണം നടത്തി।

Verse 8

प्रत्यक्षं सर्वविप्राणां तथान्येषां तपस्विनाम् । प्रतिज्ञां पूरयित्वाऽथ विशोकः स बभूव ह

എല്ലാ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും മറ്റു തപസ്വികളുടെയും സന്നിധിയിൽ പ്രതിജ്ഞ പൂർത്തിയാക്കി അവൻ തീർച്ചയായും ശോകരഹിതനായി।

Verse 9

ततो निःक्षत्रिये लोके कृत्वा हयमखं च सः । प्रायच्छत्सकलामुर्वीं ब्राह्मणेभ्यश्च दक्षिणाम्

പിന്നീട് ലോകം ക്ഷത്രിയരഹിതമായപ്പോൾ അവൻ അശ്വമേധയാഗം നടത്തി, സമസ്ത ഭൂമിയും ദക്ഷിണയും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം ചെയ്തു।

Verse 10

अथ लब्धवरा विप्रास्तमूचुर्भृगुसत्तमम् । नास्मद्भूमौ त्वया स्थेयमेको राजा यतः स्मृतः

അപ്പോൾ വരം ലഭിച്ച ബ്രാഹ്മണർ ഭൃഗുവംശശ്രേഷ്ഠനോട് പറഞ്ഞു—“ഞങ്ങളുടെ ഭൂമിയിൽ നീ താമസിക്കരുത്; സ്മൃതിയിൽ ഒരേയൊരു രാജാവേ ഉണ്ടായിരിക്കണം എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു।”

Verse 14

तस्मात्त्वं देहि मे स्थानं कृत्वाऽपसरणं स्वयम् । न हि दत्त्वा ग्रही ष्यामि विप्रेभ्यो मेदिनीं पुनः

അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഒരു സ്ഥലം തരികയും നീ സ്വയം പിന്മാറികയും ചെയ്യുക. ബ്രാഹ്മണർക്കു ഒരിക്കൽ ഭൂമി ദാനം ചെയ്ത ശേഷം ഞാൻ വീണ്ടും ആ ഭൂമി തിരികെ എടുക്കുകയില്ല.

Verse 15

न करोष्यथवा वाक्यं ममाद्य त्वं नदीपते । स्थलरूपं करिष्यामि वह्न्यस्त्रपरिशोषितम्

ഇന്ന് നീ എന്റെ കല്പന അനുസരിക്കാതിരുന്നാൽ, ഹേ നദികളുടെ അധിപതേ, അഗ്ന്യാസ്ത്രംകൊണ്ട് നിന്നെ വറ്റിച്ച് വരണ്ട നിലമാക്കി മാറ്റും.

Verse 16

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा समुद्रो भयसंकुलः । अपसारं ततश्चक्रे यावत्तस्याभिवांछितम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ സമുദ്രം ഭയവിഹ്വലമായി, അവൻ ആഗ്രഹിച്ചതത്രയും പിന്മാറി.