Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 5
सूत उवाच । आनर्तः सुहयो नाम पुरासीत्पृथिवीपतिः । सर्वारिभिर्हतो युद्धे पलायनपरायणः । उच्छिष्टो म्लेच्छसंस्पृष्ट एकाकी बहुभिर्वृतः
sūta uvāca | ānartaḥ suhayo nāma purāsītpṛthivīpatiḥ | sarvāribhirhato yuddhe palāyanaparāyaṇaḥ | ucchiṣṭo mlecchasaṃspṛṣṭa ekākī bahubhirvṛtaḥ
സൂതൻ പറഞ്ഞു—പണ്ടുകാലത്ത് ‘ആനർത്ത’ എന്നൊരു ഭൂമിപതി ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ ‘സുഹയ’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധൻ. യുദ്ധത്തിൽ എല്ലാ ശത്രുക്കളാലും പരാജിതനായി ഓടിപ്പോകുവാൻ തുനിഞ്ഞു; മ്ലേച്ഛസ്പർശം മൂലം മലിനനായി, ഉച്ഛിഷ്ടംപോലെ അശുദ്ധനായി, ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നിട്ടും അനേകം വിപത്തുകളും ശത്രുക്കളും ചുറ്റിപ്പറ്റി.
Sūta
Tirtha: Ānarteśvara-sānnidhya (Ānarta kṣetra)
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis (Naimiṣāraṇya audience implied)
Scene: A defeated king in travel-worn garments, looking back in fear, stands amid a shadowy forest edge; hostile figures and inner ‘troubles’ encircle him, while in the distance a Śiva-liṅga shrine (Ānarteśvara) glows faintly, promising refuge.
FAQs
Even those fallen into defeat and impurity can be restored through the Purāṇic path—turning toward sacred places and dharmic remedies.
The verse sets up the kathā that culminates at the deva-made taḍāga and the Ānarteśvara liṅga described in Adhyāya 65.
None directly; it introduces the king’s compromised condition that the tīrtha narrative will address through purification and worship.