Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 47
किं त्वां कल्याणि वक्ष्यामः स्वयं धर्मार्थवादिनीम् । सवरेंपि गुणैर्युक्ता नित्यं सत्ये प्रतिष्ठिताम्
kiṃ tvāṃ kalyāṇi vakṣyāmaḥ svayaṃ dharmārthavādinīm | savareṃpi guṇairyuktā nityaṃ satye pratiṣṭhitām
ഹേ കല്യാണി! ഞങ്ങൾ നിന്നോട് എന്തു പറയാൻ കഴിയും? നീ തന്നേ ധർമ്മാർത്ഥസാരമായ വാക്കുകൾ പറയുന്നവൾ; സർവ്വഗുണസമ്പന്നയും നിത്യം സത്യത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിതയുമാണ്।
Sakhyaḥ (continuing praise)
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and other ṛṣis at Naimiṣāraṇya (standard Sūta frame; not explicit in this verse)
Scene: A respectful exchange where companions praise an auspicious woman for her truthfulness and dharmic counsel; intimate, human-scale moment within a pilgrimage tale.
FAQs
True virtue culminates in satya-niṣṭhā—being unwaveringly grounded in truth.
No tīrtha is named in the verse; it supports the chapter’s dharmic tenor within the pilgrimage framework.
None; it is laudatory speech highlighting virtues.