एवमुक्त्वा द्रुतं गत्वा विश्वामित्रो धरातलम् । चकार याजने यत्नं त्रिशंकोः सुमहात्मनः
evamuktvā drutaṃ gatvā viśvāmitro dharātalam | cakāra yājane yatnaṃ triśaṃkoḥ sumahātmanaḥ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് വിശ്വാമിത്രൻ വേഗത്തിൽ ഭൂമിയിലേക്കു പോയി, മഹാത്മാവായ ത്രിശങ്കുവിന്റെ യാഗനിർവഹണത്തിനായി ശക്തമായ പരിശ്രമം നടത്തി.
Sūta (narration continues)
Listener: Śaunaka and sages (implied)
Scene: Viśvāmitra swiftly descends to earth, arriving at a ritual site; he organizes the yajña for Triśaṅku with focused diligence—collecting samidhs, arranging vedi, summoning ṛtviks.
It portrays determined religious action—steadfast effort in sacred duty—as a driver of extraordinary outcomes in Purāṇic tradition.
No explicit tīrtha is named; the verse describes movement to the ritual ground and preparation for the yajña.
Undertaking the practical steps for a yajña—organizing and officiating the sacrificial performance.