Adhyaya 44

Verse 1

। मेनकोवाच । नूनं हि कामधर्मे त्वं न प्रवीणो महाद्युते । तेन मामीदृशैर्वाक्यैर्निवारयसि रागिणीम्

മേനക പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാദ്യുതേ, നീ കാമധർമ്മത്തിന്റെ വഴികളിൽ പ്രാവീണ്യമില്ലാത്തവൻ തന്നെയാകുന്നു; അതുകൊണ്ട് രാഗിണിയായ എന്നെ ഇത്തരവചനങ്ങളാൽ നീ തടയുന്നു।

Verse 2

सूत उवाच । एवमुक्तस्ततो भूयो विश्वामित्रोऽब्रवीदिदम् । कोपेन महता युक्तो निःस्पृहस्तत्परिग्रहे

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ വിശ്വാമിത്രൻ വീണ്ടും ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു; അദ്ദേഹം മഹാകോപത്തോടെ യുക്തനായിരുന്നു, അവളെ സ്വീകരിക്കുന്നതിൽ നിർസ്പൃഹനായിരുന്നു।

Verse 3

विश्वामित्र उवाच । त्वं जीव गच्छ वा मृत्युं नाहं कर्तास्मि ते वचः । व्रतनाशात्तु यत्पापमधिकं स्त्रीवधाद्भवेत्

വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു—നീ ജീവിച്ചുകൊണ്ട് പോകുക, അല്ലെങ്കിൽ മരണത്തെ പ്രാപിക്കുക; നിന്റെ വാക്ക് ഞാൻ അനുസരിക്കുകയില്ല. വ്രതനാശത്തിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന പാപം, സ്ത്രീവധപാപത്തേക്കാൾ അധികമാണെന്ന് പറയുന്നു.

Verse 4

प्रायश्चित्तं बुधैरुक्तं व्रतिनां स्त्रीवधे कृते । न संगात्तु पुनस्तासां तस्मात्त्वं गन्तुमर्हसि

ബുദ്ധിമാന്മാർ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു—വ്രതധാരികൾ സ്ത്രീവധം ചെയ്താലും അതിന് പ്രായശ്ചിത്തമുണ്ട്; എന്നാൽ അവരുടെ കൂടെ വീണ്ടും സംഗമത്തിനോ സഹവാസത്തിനോ പ്രായശ്ചിത്തമില്ല. അതിനാൽ നീ പോകേണ്ടതാണ്.

Verse 5

न केवलं व्रतोपेताः स्त्रीसंगात्पापमाप्नुयुः । व्रतबाह्या अपि नराः सक्ताः स्त्रीषु पतंत्यधः

വ്രതധാരികൾ മാത്രമല്ല, സ്ത്രീസംഗം മൂലം പാപം പ്രാപിക്കുന്നത്; വ്രതമില്ലാത്ത പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളിൽ ആസക്തരായാൽ അധോഗതിയിലേക്കു വീഴും.

Verse 6

संसारभ्रमणं नारी प्रथमेपि समागमे । वह्निप्रदक्षिणा व्याजन्यायेनैव प्रदर्शयेत्

ആദ്യ സമാഗമത്തിലേ തന്നെ സ്ത്രീ സംസാരഭ്രമണചക്രം പ്രവർത്തിപ്പിക്കാം; പ്രദക്ഷിണയുടെ വ്യാജത്തിൽ അഗ്നിയെ ചുറ്റി തിരിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.

Verse 7

तस्मात्स्त्रीभिः समं प्राज्ञः संभाषामपि वर्जयेत् । आस्तां तावत्समासंगं य इच्छेच्छ्रेय आत्मनः

അതുകൊണ്ട് ആത്മശ്രേയസ് ആഗ്രഹിക്കുന്ന ജ്ഞാനി സ്ത്രീകളോടുള്ള സംഭാഷണവും ഒഴിവാക്കണം; ദീർഘസംഗം പറയേണ്ടതേയില്ല.

Verse 8

अंगार सदृशा नारी घृतकुंभसमः पुमान् । अस्पर्शाद्दृढतामेति तत्संपर्काद्विलीयते

സ്ത്രീ ജ്വലിക്കുന്ന അങ്കാരസദൃശം; പുരുഷൻ ഘൃതകുംഭസമം. സ്പർശമില്ലെങ്കിൽ ദൃഢത വരും; സ്പർശത്തിൽ ഉരുകിപ്പോകും.

Verse 9

स्त्रियो मूलमनर्थानां सर्वेषां प्राणिनां भुवि । तस्मात्त्याज्या सुदूरेण ताः स्वर्गस्य निरोधकाः

ഭൂമിയിൽ സകല ജീവികൾക്കും അനർത്ഥങ്ങളുടെ മൂലമെന്നു സ്ത്രീകളെ പറയുന്നു; അതിനാൽ അവരെ വളരെ ദൂരെയായി വിട്ടിരിക്കണം, അവർ സ്വർഗ്ഗമാർഗം തടയുന്നവരെന്നു വിവക്ഷിക്കുന്നു.

Verse 10

कुलीना वित्तवत्यश्च नाथवत्योऽपि योषितः । एकस्मिन्नंतरे रागं कुर्वंत्येताः सुचञ्चलाः

കുലീനയും ധനവതിയും ഭർത്താവിന്റെ സംരക്ഷണമുള്ളവളുമായ സ്ത്രീകളും പോലും—അതിചഞ്ചലരായി—ഒരു നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ മറ്റിടത്ത് രാഗം വളർത്തുന്നു.

Verse 12

न स्त्रीभ्यः किंचिदन्यद्धि पापाय विद्यते भुवि । यासां संगसमासाद्य संसारे भ्रमते जनः । नीचोऽपि कुरुते सेवां यस्तासां विजनेष्वथ । विरूपं वापि नीचं वा तं सेवन्ते हि ताः स्त्रियः

ഭൂമിയിൽ സ്ത്രീകളുടെ (സംഗം) പോലെ പാപത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന മറ്റൊന്നുമില്ലെന്ന് പറയുന്നു; അവരുടെ കൂട്ടം ലഭിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ സംസാരത്തിൽ അലയുന്നു. ഏകാന്തസ്ഥലങ്ങളിൽ അവർക്കു സേവ ചെയ്യുന്ന നീചനോടും—അവൻ വിരൂപനായാലും അധമനായാലും—സ്ത്രീകൾ സംഗമിക്കുന്നു.

Verse 13

अनर्थत्वान्मनुष्याणां भयात्परिजनस्य च । मर्यादायाममर्यादाः स्त्रियस्तिष्ठन्ति भर्तृषु

പുരുഷന്മാർക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന അനർത്ഥഫലങ്ങളാലും കുടുംബത്തിന്റെ ഭയത്താലും, നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത സ്ത്രീകളും ഭർത്താക്കളോടൊപ്പം മര്യാദയുടെ പരിധിയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 14

सूत उवाच । एवं संभर्त्सिता तेन मेनका कोपसंयुता । शशाप तं मुनिश्रेष्ठं स्फुरमाणोष्ठसंपुटा

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അവനാൽ ഇങ്ങനെ ശാസിക്കപ്പെട്ട മേനക കോപം നിറഞ്ഞ്, വിറയുന്ന അധരങ്ങളോടെ ആ മുനിശ്രേഷ്ഠനെ ശപിച്ചു।

Verse 15

यस्मात्त्वया परित्यक्ता सकामाहं सुदुर्मते । त्यजता कामजं धर्मं तस्माच्छापं गृहाण मे

ഹേ ദുര്മതേ! ഞാൻ ഇനിയും കാമനയോടെ ഇരിക്കെ നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു; കാമജന്യധർമ്മവും നീ ത്യജിച്ചു; അതിനാൽ എന്റെ ശാപം സ്വീകരിക്കൂ।

Verse 16

अद्यैव भव दुबुर्द्धे वलीपलितसंयुतः । जराजर्ज्जरितांगश्च तुच्छदृष्टिर्विरंगितः

ഹേ ദുർബുദ്ധേ! ഇന്നുതന്നെ നീ ചുളിവുകളും നരച്ച മുടിയും ഉള്ളവനാകുക; വാർദ്ധക്യം കൊണ്ട് അവയവങ്ങൾ ജീർണ്ണിക്കട്ടെ, ദൃഷ്ടി ക്ഷീണിക്കട്ടെ, വർണ്ണം മങ്ങട്ടെ।

Verse 17

सूत उवाच । उक्तमात्रे तु वचने तत्क्षणान्मुनिसत्तमः । बभूव तादृशः सद्यस्तया यादृक्प्रकीर्तितः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചതുമാത്രം, അതേ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ, അവൾ പ്രസ്താവിച്ചതുപോലെ മുനിശ്രേഷ്ഠൻ ഉടൻ അങ്ങനെ ആയി।

Verse 18

ततः कोपपरीतात्मा सोऽपि तां शप्तुमुद्यतः । कमण्डलोर्जलं गृह्य संतापाद्रक्तलोचनः

പിന്നീട് കോപം മൂടിയ മനസ്സോടെ അവനും അവളെ ശപിക്കാൻ ഒരുങ്ങി; കമണ്ഡലുവിലെ ജലം എടുത്ത്, ദുഃഖതാപത്തിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു।

Verse 19

निर्दोषोऽपि त्वया यस्माच्छप्तोऽहं गणिकाधमे । तस्माद्भव त्वमप्याशु जराजर्जरितांगिका

ഹേ ഗണികാധമേ! ഞാൻ നിർദോഷനായിരിക്കെ നിന്റെ ശാപം ഏറ്റു; അതിനാൽ നീയും शीഘ്രം ജരയാൽ ജർജ്ജരിതമായ ദേഹമുള്ളവളാകുക.

Verse 20

सापि तद्वचनात्सद्यस्तादृग्रूपा व्यजायत । यादृशोऽसौ मुनिश्रेष्ठो वलीपलितगात्रभृत्

അവന്റെ വചനമാത്രത്തിൽ അവൾ ഉടൻ തന്നെ അതേ രൂപം പ്രാപിച്ചു—ചുളിവുകളും നരച്ച മുടിയും ധരിച്ചിരുന്ന ആ മുനിശ്രേഷ്ഠനെപ്പോലെ.

Verse 21

अथ तादृक्स्वरूपेण स्नाता तत्र जला शये । भूयोऽपि तादृशी जाता यादृशी संस्थिता पुरा

പിന്നീട് ആ മാറിയ രൂപത്തോടെയേ അവൾ അവിടത്തെ ജലാശയത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തു; പിന്നെയും മുൻപുണ്ടായിരുന്നപോലെ തന്നെ അവൾ പുനഃസ്ഥാപിതയായി.

Verse 22

तद्दृष्ट्वा परमाश्चर्यमतीव त्वरयान्वितः । सोऽपि तत्राकरोत्स्नानं संजातश्च यथा पुरा

ആ പരമ അത്ഭുതം കണ്ടിട്ട് അവനും അത്യന്തം ത്വരയോടെ അവിടെ സ്നാനം ചെയ്തു; അവനും മുൻപുപോലെ തന്നെ ആയി.

Verse 23

ततस्तौ तीर्थमाहात्म्याद्रूपौदार्यगुणान्वितौ । मिथ आमंत्र्य संहृष्टौ गतौ देशं यथेप्सितम्

അതിനുശേഷം ആ തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹാത്മ്യത്താൽ അവർ ഇരുവരും സൗന്ദര്യം, ഔദാര്യം, സദ്ഗുണങ്ങൾ എന്നിവയാൽ സമ്പന്നരായി; പരസ്പരം വിടപറഞ്ഞ് ഹർഷത്തോടെ ഇഷ്ടദേശത്തേക്ക് പോയി.

Verse 24

एवं तीर्थस्य माहात्म्यं विज्ञाय भगवानृषिः । लिंगं संस्थापयामास देवदेवस्य शूलिनः

ഇങ്ങനെ തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം അറിഞ്ഞ ഭഗവാൻ ഋഷി ദേവദേവനായ ശൂലിൻ (ശിവൻ)ന്റെ ലിംഗം സ്ഥാപിച്ചു।

Verse 25

तपश्चकार सुमहत्तस्मिंस्तीर्थवरे तदा । कुशस्तम्बेन कृतवांस्तत्सरो विपुलं विभुः

അപ്പോൾ ആ ശ്രേഷ്ഠ തീർത്ഥത്തിൽ അദ്ദേഹം അതിമഹത്തായ തപസ്സു ചെയ്തു; ആ വിഭു കുശസ്തംഭംകൊണ്ട് അവിടെ ഒരു വിശാല സരോവർ സൃഷ്ടിച്ചു।

Verse 26

तत्र स्नात्वा नरो यस्तु पूजयेल्लिंगमुत्तमम् । विश्वामित्रेश्वरं ख्यातं स गच्छेच्छिवमंदिरम्

അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് ‘വിശ്വാമിത്രേശ്വര’ എന്നുപ്രസിദ്ധമായ ആ ഉത്തമ ലിംഗത്തെ പൂജിക്കുന്നവൻ ശിവധാമത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 27

अद्यापि दृश्यते तत्र गंगोदकसमं जलम् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वकामप्रदायकम्

ഇന്നും അവിടെ ഗംഗാജലത്തോട് സമമായ ജലം കാണപ്പെടുന്നു—പുണ്യമയമായത്, സർവ്വപാപഹരവും സർവ്വകാമപ്രദായകവും.

Verse 28

यस्तत्र कुरुते स्नानं श्रद्धापूतेन चेतसा । स देवलोकमासाद्य पितृभिः सह मोदते

ശ്രദ്ധയാൽ ശുദ്ധമായ ചിത്തത്തോടെ അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ ദേവലോകത്തെ പ്രാപിച്ച് പിതൃകളോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കുന്നു।

Verse 29

ततःप्रभृति तत्तीर्थं ख्यातिं प्राप्तं महीतले । पाताले स्वर्गलोके च रूपौदार्यप्रदं नृणाम्

അന്നുമുതൽ ആ തീർത്ഥം ഭൂമിയിൽ പ്രസിദ്ധി നേടി; പാതാളത്തിലും സ്വർഗ്ഗലോകത്തിലും കൂടി, മനുഷ്യർക്കു സൗന്ദര്യവും ഔദാര്യവും നൽകുന്നതായി അറിയപ്പെട്ടു.

Verse 30

एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः । विश्वामित्रेश माहात्म्यं सर्वपातकनाशनम्

ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ, നിങ്ങൾ ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ പൂർണ്ണമായി പറഞ്ഞു—ഇത് വിശ്വാമിത്രേശന്റെ മഹാത്മ്യം, സർവ്വപാപനാശിനി.

Verse 44

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखंडे श्रीहाटकेवरक्षेत्रमाहात्म्ये विश्वामित्रकुण्डोत्पत्ति विश्वामित्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കാന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതി-സാഹസ്ര്യ സംഹിതയിലെ ഷഷ്ഠ നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ശ്രീഹാടകേവരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘വിശ്വാമിത്രകുണ്ഡോത്പത്തി കൂടാതെ വിശ്വാമിത്രേശ്വരമാഹാത്മ്യവർണ്ണനം’ എന്ന നാൽപ്പത്തിനാലാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.