Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 88
हा प्रिये मृगशावाक्षि तप्तकांचनसंनिभे । कथं मां न विजानासि भ्रमंतमिह कानने
hā priye mṛgaśāvākṣi taptakāṃcanasaṃnibhe | kathaṃ māṃ na vijānāsi bhramaṃtamiha kānane
ഹാ പ്രിയേ! മാൻകുട്ടിപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ളവളേ, തപ്തസ്വർണ്ണസമം ദീപ്തിയുള്ളവളേ—ഞാൻ ഈ കാട്ടിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുമ്പോഴും നീ എങ്ങനെ എന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല?
Narrated in Sūta’s discourse (a lamenting man within the story-episode)
Scene: A forlorn figure wanders in a dense forest, arms slightly raised in appeal, calling to a doe-eyed beloved; golden light catches leaves, echoing ‘taptakāñcana’ radiance imagined in memory.
FAQs
Uncontrolled longing can become disorientation; dharma literature uses such lament to teach restraint and the redirection of emotion toward the divine.
Not specified in this verse; it functions as part of the larger tīrtha-māhātmya narrative canvas.
None; it is direct address and lament.