Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 111
सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा ब्रह्मणो वाक्यं शक्रो दृष्ट्वाऽत्मनस्तनुम् । तेजसा संपरित्यक्तां दुर्गन्धेन समावृताम्
sūta uvāca | tacchrutvā brahmaṇo vākyaṃ śakro dṛṣṭvā'tmanastanum | tejasā saṃparityaktāṃ durgandhena samāvṛtām
സൂതൻ പറഞ്ഞു—ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ശക്രൻ തന്റെ ശരീരം നോക്കി; അത് തേജസ്സാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതും ദുർഗന്ധം മൂടിയതുമായിരുന്നു.
Sūta
Scene: Śakra/Indra, once radiant, now gazes at his own body: halo dimmed, skin dulled, garlands wilted; a visible haze suggests foul odor; Brahmā’s admonition echoes in the background.
FAQs
True repentance begins with clear self-seeing—recognizing one’s fallen state and seeking dharmic correction.
Not named in this verse; it transitions the narrative toward the tīrtha regimen soon prescribed.
None directly; it marks the moment that motivates Indra to ask for prāyaścitta.