Adhyaya 260

Verse 1

गालव उवाच । इति ते कथितं सर्वं शालग्रामकथानकम् । महेश्वरस्य चोत्पत्तिर्यथा लिंगत्वमाप सः

ഗാലവൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ ശാലഗ്രാമത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ കഥയും, മഹേശ്വരന്റെ ഉദ്ഭവവും, അദ്ദേഹം എങ്ങനെ ലിംഗരൂപം സ്വീകരിച്ചുവെന്നും എല്ലാം ഞാൻ നിനക്കു പറഞ്ഞു।

Verse 2

तस्माद्वरं लिंगरूपं शालग्रामगतं हरिम् । येऽर्चयंति नरा भक्त्या न तेषां दुःखयातनाः

അതുകൊണ്ട് ശാലഗ്രാമത്തിൽ ലിംഗസദൃശരൂപത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഹരിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്നതുതന്നെ ശ്രേഷ്ഠം; അങ്ങനെ ആരാധിക്കുന്നവർക്ക് ദുഃഖയാതനകൾ ഉണ്ടാകുകയില്ല।

Verse 3

चातुर्मास्ये समायाते विशेषात्पूजयेच्च तौ । अर्चितौ यावभेदेन स्वर्गमोक्षप्रदायकौ

ചാതുർമാസ്യം വന്നാൽ ആ രണ്ടുപേരെയും പ്രത്യേകമായി പൂജിക്കണം; യവധാന്യത്തിന്റെ അളവോളം ചെറിയ വ്യത്യാസത്തോടെയെങ്കിലും ആരാധിക്കപ്പെട്ടാൽ അവർ സ്വർഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നവരാകുന്നു।

Verse 4

देवौ हरिहरौ भक्त्या विप्रवह्निगवां गतौ । येऽर्चयंति महाशूद्र तेषां मोक्षप्रदोहरिः

ഹരി-ഹരന്മാരായ ആ രണ്ടു ദേവന്മാർ ഭക്തിയോടെ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും പവിത്ര അഗ്നിയെയും ഗാവുകളെയും സേവിക്കുന്നതിലൂടെ പ്രസന്നരാകുന്നു. ഹേ മഹാശൂദ്രാ, ആരാധിക്കുന്നവർക്ക് ഹരി മോക്ഷദാതാവാകുന്നു।

Verse 5

वेदोक्तं कारयेत्कर्म पूर्तेष्टं वेदतत्परः । पंचायतनपूजा च सत्यवादो ह्यलोलता

വേദത്തിൽ നിഷ്ഠയുള്ളവൻ വേദോക്ത കർമങ്ങൾ—ഇഷ്ടവും പൂർത്തവും—ആചരിക്കണം; കൂടാതെ പഞ്ചായതനപൂജ, സത്യവചനം, ചാഞ്ചല്യമില്ലാത്ത സ്ഥിരത എന്നിവയും പാലിക്കണം।

Verse 6

विवेकादिगुणैर्युक्तः स शूद्रो याति सद्गतिम् । ब्रह्मचर्यं तपो नान्यद्द्वादशाक्षरचिंतनात् १

വിവേകാദി ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നനായ ശൂദ്രനും സദ്ഗതി പ്രാപിക്കുന്നു. അവനു ബ്രഹ്മചര്യവും ദ്വാദശാക്ഷരമന്ത്രധ്യാനവും തന്നെയാണ് പരമതപസ്; അതിലധികം മറ്റൊന്നുമില്ല.

Verse 7

मन्त्रैर्विना षोडश सोपचारैः कार्या सुपूजा नरकादिहंतुः । यथा तथा वै गिरिजापतेश्च कार्या महा शूद्र महाघहंत्री

മന്ത്രങ്ങളില്ലാതെയും ഷോഡശോപചാരങ്ങളോടെ ഉത്തമപൂജ നടത്തണം; അത് നരകാദി ദുര്‍ഗതികളെ നശിപ്പിക്കുന്നു. അതുപോലെ, ഹേ മഹാശൂദ്ര, ഗിരിജാപതി ശിവന്റെ മഹാപൂജ നടത്തുക; അത് മഹാപാപനാശിനിയാണ്.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । एवं कथयतोरेषा रजनी क्षयमाययौ । सच्छूद्रो गालवश्चैव शिष्यैश्च परिवारितः

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ആ രാത്രി അവസാനിച്ചു. ആ സത്സൂദ്രനും ഗാലവനും ശിഷ്യന്മാർ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നിരുന്നു.

Verse 9

स तेन पूजितो विप्रो ययौ शीघ्रं निजाश्रमम्

അവനാൽ പൂജിക്കപ്പെട്ട ആ വിപ്രൻ വേഗത്തിൽ തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 10

य इमं श्रुणुयान्मर्त्यो वाचयेत्पाठयेच्च वा । श्लोकं वा सर्वमपि च तस्य पुण्यक्षयो न हि

ഏത് മനുഷ്യൻ ഇതു കേൾക്കുകയോ, സ്വയം പാരായണം ചെയ്യുകയോ, മറ്റൊരാളെ പാരായണം ചെയ്യിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു—ഒരു ശ്ലോകമാത്രമായാലും മുഴുവനായാലും—അവന്റെ പുണ്യം ഒരിക്കലും ക്ഷയിക്കുകയില്ല.

Verse 260

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्य माहात्म्ये पैजवनोपाख्याने षष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ഷഷ്ഠ നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യാന്തർഗതമായ ശേഷശായീ ഉപാഖ്യാനത്തിൽ, ബ്രഹ്മാ-നാരദ സംവാദത്തിൽ, ചാതുർമാസ്യമാഹാത്മ്യവും പൈജവനോപാഖ്യാനവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഇരുനൂറ്റി അറുപതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।