Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 21
गुणत्रयमयैर्भावैः सततं प्राणबुद्बुदाः । येषां वाक्यजलेनैव पापिष्ठा अपि शुद्धताम् । प्रयांति पापपुंजाश्च भस्मसाद्यांति पापिनाम्
guṇatrayamayairbhāvaiḥ satataṃ prāṇabudbudāḥ | yeṣāṃ vākyajalenaiva pāpiṣṭhā api śuddhatām | prayāṃti pāpapuṃjāśca bhasmasādyāṃti pāpinām
ത്രിഗുണജന്യ ഭാവങ്ങളാൽ പ്രേരിതരായ ജീവികൾ നിത്യം പ്രാണബുദ്ബുദങ്ങളുപോലെ; അവരുടെ വാക്യജലമാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ മഹാപാപികളും ശുദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു, പാപികളുടെ പാപപുഞ്ജങ്ങൾ ഭസ്മമാകുന്നു।
Brahmā (continuing narration; devas speaking within the narrative)
Type: kshetra
Scene: A group of weary pilgrims, burdened by dark soot-like ‘sins,’ approach luminous sages; from the sages’ mouths flows a clear stream of syllables like water, washing the pilgrims; heaps of black ash crumble into sacred vibhūti.
FAQs
Satsanga and the teachings of realized ones are portrayed as a direct purifier—burning accumulated sin and restoring inner purity.
The statement functions within the Amarakantaka–Narmadā tīrtha māhātmya, where sages/brāhmaṇas sanctify the place by presence and teaching.
Listening to and honoring the purifying instruction of brahmavid teachers (implicit practice of śravaṇa/satsaṅga).