Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 33
प्रशोषः केवलं भावी हृदयस्य महामुने । द्वाविमौ कण्टकौ तीक्ष्णौ शरीरपरिशोषिणौ । यश्चाधनः कामयते यश्च कुप्यत्यनीश्वरः
praśoṣaḥ kevalaṃ bhāvī hṛdayasya mahāmune | dvāvimau kaṇṭakau tīkṣṇau śarīrapariśoṣiṇau | yaścādhanaḥ kāmayate yaśca kupyatyanīśvaraḥ
ഹേ മഹാമുനേ, ഹൃദയത്തിന് വിധി വെറും ശോഷണമത്രേ. രണ്ട് മൂർച്ചയുള്ള മുള്ളുകൾ ശരീരത്തെ ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു—ഒന്ന് ധനഹീനൻ സമ്പത്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്; മറ്റൊന്ന് അധികാരമില്ലാത്തവൻ കോപത്തിൽ കത്തുന്നത്.
Narrative voice (contextual; speaker not explicitly marked in this verse)
Listener: Mahāmune (a great sage)
Scene: A sage is addressed (‘mahāmune’): the speaker points to the heart; two symbolic thorns appear—one shaped like a coin-hook (craving in poverty), another like a flame (anger in impotence)—piercing a human silhouette that looks dried like a leaf.
FAQs
Unfulfilled craving and powerless anger are inner poisons that exhaust the heart and body; restraint is dharma.
No tīrtha is named in this verse; it functions as moral instruction within a tīrtha-narrative frame.
No explicit ritual instruction is stated.