एतस्मिन्नंतरे मर्त्ये नष्टा धर्मस्य च क्रिया । यज्ञदानकृता या च देवार्चनसमुद्भवा
etasminnaṃtare martye naṣṭā dharmasya ca kriyā | yajñadānakṛtā yā ca devārcanasamudbhavā
ഇതിനിടയിൽ മർത്ത്യരിൽ ധർമ്മക്രിയ നശിച്ചു—യജ്ഞവും ദാനവും മൂലമുള്ള കർമ്മങ്ങളും, ദേവാര്ചനയിൽ നിന്നുയരുന്ന ആചാരവും.
Purāṇic narrator
Scene: A contrast tableau: abandoned yajña-vedi with cold ashes, neglected charity hall, and a quiet temple with dim lamps—signifying dharma’s fading among humans. In the distance, a tīrtha still shines as a refuge.
When formal religious practices decline, Purāṇic texts highlight accessible paths—like tīrtha devotion—as sustaining dharma.
The verse shifts to a broader moral setting; it frames the tīrtha’s importance against a backdrop of dharma’s decline in the same Adhyāya 198.
It references (as disappearing) the classic dharma-kriyās: yajña (sacrifice), dāna (charity), and deva-arcana (deity worship).