Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 62
तं पप्रच्छ त्वरायुक्तः शृण्वतोऽपि मम द्विजाः । कांडकर्मणि संसक्तमृजुत्वेन स्थितं तदा
taṃ papraccha tvarāyuktaḥ śṛṇvato'pi mama dvijāḥ | kāṃḍakarmaṇi saṃsaktamṛjutvena sthitaṃ tadā
ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, ആ സേവകൻ ത്വരയോടെ വന്ന് അവനെ ചോദ്യം ചെയ്തു; അപ്പോൾ ഞാനും കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു—അവൻ ദണ്ഡനിർമ്മാണപ്രവൃത്തിയിൽ ലീനനായി ഏകാഗ്രതയോടെ നിന്നിരുന്നു.
Narrator (addressing ‘dvijāḥ’; exact identity not specified in the snippet)
Listener: Dvijas (explicit: ‘O twice-born’)
Scene: A hurried attendant leans forward questioning; the artisan remains composed, hands on arrow-shafts; the narrator stands slightly aside, listening; the hermitage doorway frames the trio.
FAQs
A dharmic narrative often highlights one-pointed attention (ekāgratā) as a virtue, even in mundane labor.
No named tīrtha appears in this verse; it continues the chapter’s situational narrative.
None.