Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 6
एवं नाहं क्वचित्सौख्यं तेषां पार्श्वाल्लभामि भोः । चिन्तयानो दिवानक्तं क्लेशस्य परि संक्षयम् । उपायं न च पश्यामि येन शांतिः प्रजायते
evaṃ nāhaṃ kvacitsaukhyaṃ teṣāṃ pārśvāllabhāmi bhoḥ | cintayāno divānaktaṃ kleśasya pari saṃkṣayam | upāyaṃ na ca paśyāmi yena śāṃtiḥ prajāyate
ഇങ്ങനെ, ഹേ മഹാശയാ, അവരുടെ സമീപത്ത് എനിക്ക് എവിടെയും സുഖം ലഭിക്കുന്നില്ല. പകലും രാത്രിയും ദുഃഖത്തിന്റെ അവസാനം ചിന്തിക്കുന്നു; എന്നാൽ ശാന്തി ജനിപ്പിക്കുന്ന ഉപായം എനിക്കു കാണുന്നില്ല।
Unspecified (narrative speaker; not named in the snippet)
Scene: Night-to-day split scene: the speaker lies awake at night, then sits at dawn with head in hands, finally turning toward a distant horizon where a river/temple silhouette suggests the forthcoming pilgrimage path to peace.
FAQs
When worldly entanglements destroy inner joy, dharma urges a search for a higher remedy—detachment, discernment, and refuge in sacred practice.
No named tīrtha appears in this shloka; it prepares for the illustrative parable that follows.
None explicitly; the verse expresses the need for an upāya (means) to attain śānti.