Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 13
ततः स भगवान्प्रोक्तः प्रणिपत्य मया मुहुः । अपत्यं नास्ति मे ब्रह्मंस्तेन दह्याम्यहर्निशम्
tataḥ sa bhagavānproktaḥ praṇipatya mayā muhuḥ | apatyaṃ nāsti me brahmaṃstena dahyāmyaharniśam
അപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു ആ പൂജ്യനോട് പറഞ്ഞു—“ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, എനിക്ക് സന്താനം ഇല്ല; അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പകലും രാത്രിയും ദഹിക്കുന്നു.”
The woman (listener/devotee) speaking to the sage
Scene: The woman repeatedly bows before the revered sage and confesses her burning grief: childlessness torments her day and night.
FAQs
Purāṇic narratives validate human suffering (like childlessness) and direct it toward dharmic seeking—humility, prayer, and right counsel.
The immediate verse does not name the tīrtha, but it belongs to a Tīrthamāhātmya chapter where remedies are tied to sacred-place worship.
None explicitly here; the verse sets up the request for a boon/remedy.