Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 51
ततश्च पतिता भूमौ विस्फोटकसमावृता । ततो मया स्मृता चित्ते कथा भारतसंभवा
tataśca patitā bhūmau visphoṭakasamāvṛtā | tato mayā smṛtā citte kathā bhāratasaṃbhavā
പിന്നെ ഞാൻ നിലത്തേക്ക് വീണു; എന്റെ ശരീരം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്ന പുണ്ണുകളാൽ മൂടപ്പെട്ടു. ആ നിമിഷം ഭാരതപരമ്പരയിൽ നിന്നുയർന്ന ഒരു കഥ മനസ്സിൽ ഉദിച്ച് ഹൃദയത്തിൽ സ്മരണയായി.
Unspecified narrator (within Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya dialogue; likely a devotee/woman recounting her experience)
Type: kshetra
Scene: The pilgrim lies fallen on hot sand, skin marked by eruptive sores; above, a faint vignette-like ‘memory cloud’ shows a royal figure and a well (foreshadowing Nṛga).
FAQs
In distress and disease, remembrance of dharma-teachings and sacred narratives becomes a doorway to devotion and divine help.
The verse occurs within Nāgarakhaṇḍa’s Tīrthamāhātmya (a sacred-geography section), but this single shloka does not name the tīrtha explicitly.
No explicit rite is stated here; it sets the narrative context for a remembered dharmic account that will guide worship.