Adhyaya 170

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि संजातमाश्चर्यं यदभूद्द्विजाः । विश्वामित्रेण सा शक्तिर्वसिष्ठाय विसर्जिता

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! മറ്റൊരു അത്ഭുതവും സംഭവിച്ചു: വിശ്വാമിത്രൻ ആ ദിവ്യശക്തി (അസ്ത്രം) വസിഷ്ഠനോട് എറിഞ്ഞുവിട്ടു.

Verse 2

वधार्थं तस्य विप्रर्षेर्वसिष्ठेन च धीमता । स्तंभिताऽथर्वणैर्मन्त्रैः प्रस्वेदः समजायत

ആ ബ്രഹ്മർഷിയെ വധിക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ആയുധത്തെ ധീമാനായ വസിഷ്ഠൻ അഥർവണമന്ത്രങ്ങളാൽ സ്തംഭിപ്പിച്ചു; അപ്പോൾ അവനിൽ വിയർപ്പ് ഉദിച്ചു।

Verse 3

स्वेदात्समभवत्तोयं शीतलं तदजायत । पादाभ्यां निर्गतं तोयमत्र दृश्यमजायत

ആ വിയർപ്പിൽ നിന്ന് ജലം ഉദിച്ചു, അത് ശീതളമായി; പാദങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട ആ ജലം ഇവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി ദൃശ്യമാവുകയായിരുന്നു।

Verse 4

विदार्य भूमिं संजाता जलधारा सुशीतला । निर्मलं पावनं स्वच्छं गंगांभ इव निःसृतम्

ഭൂമിയെ പിളർത്തി അതിശീതളമായ ജലധാര ഉദിച്ചു—നിർമലം, പാവനം, സ്വച്ഛം—ഗംഗാജലമെന്നപോലെ നിസ്സൃതമായി ഒഴുകി।

Verse 6

तस्यां या कुरुते स्नानं नारी वंध्या द्विजोत्तमाः । सद्यः पुत्रवती सा स्याद्रौद्रे कलियुगे द्विजाः

ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ! ആ തീർത്ഥത്തിൽ വന്ധ്യയായ സ്ത്രീ സ്നാനം ചെയ്താൽ അവൾ ഉടൻ തന്നെ പുത്രവതിയാകും—ഈ രൗദ്ര കലിയുഗത്തിലും, ഹേ ദ്വിജന്മാരേ!

Verse 7

अन्योऽपि कुरुते स्नानं सर्वतीर्थफलं लभेत्

മറ്റാരെങ്കിലും അവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ, അവൻ സർവതീർത്ഥഫലവും പ്രാപിക്കും।

Verse 8

स्नात्वा तत्र तु यो देवीं पश्येच्च विधिना नरः । धनं धान्यं तथा पुत्रान्राज्योत्थं च सुखं लभेत्

അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് വിധിപൂർവ്വം ദേവിയെ ദർശിക്കുന്ന പുരുഷൻ ധനം, ധാന്യം, പുത്രന്മാർ, രാജഭാഗ്യജന്യമായ സുഖവും പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 9

या नारी दुर्भगा वन्ध्या साऽपि पुत्रवती भवेत् । चैत्रे मासि सिताष्टम्यां भक्तियोगसमन्विता । महानिशायां तत्रैव नैवेद्यबलिपिंडिकाम्

ദുര്ഭാഗ്യവതിയും വന്ധ്യയുമായ സ്ത്രീയും ഭക്തിയോഗസമന്വിതയായി ചൈത്രമാസത്തിലെ ശുക്ല അഷ്ടമിയിൽ മഹാനിശയിൽ അതേ പുണ്യസ്ഥാനത്ത് നൈവേദ്യവും ബലിയും സഹിതം പിണ്ഡിക ഒരുക്കുകയാണെങ്കിൽ പുത്രവതിയാകും।

Verse 10

प्रसन्नया कुमार्या तु स्वयं चाऽथ करोति या । गृह्णाति या च वै नारी पिंडिकां बलिसंयुताम्

പ്രസന്നയായ കന്യയോടൊപ്പം സ്ത്രീ സ്വയം പിണ്ഡിക ഒരുക്കി, തുടർന്ന് ബലിയോടുകൂടിയ ആ പിണ്ഡിക സ്വീകരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അവൾ അഭീഷ്ടഫലം നിശ്ചയമായി പ്രാപിക്കും।

Verse 11

शतवर्षा तु या नारी पिंडिकां भक्षयेद्द्विजाः । साऽपि पुत्रवती च स्याद्यदि वृद्धतमा भवेत्

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! ഒരു സ്ത്രീ നൂറുവയസ്സായാലും, അവൾ പിണ്ഡിക ഭക്ഷിച്ചാൽ, അത്യന്തം വൃദ്ധയായിട്ടും സന്താനവതിയാകാം।

Verse 12

किं पुनर्यौवनोपेता सौभाग्येन समन्विता । पुत्रसौख्यवती नारी देव्या वै दर्शनेन च

അപ്പോൾ യൗവനസമ്പന്നയും സൗഭാഗ്യവതിയുമായ സ്ത്രീ ദേവിയുടെ ദർശനമാത്രത്താൽ തന്നെ പുത്രസുഖവും വിശേഷ അനുഗ്രഹവും അധികമായി പ്രാപിക്കും।

Verse 13

सर्वेषां नागराणां तु भावजा देवता स्मृता । सा सार्धाष्टद्विपंचाशद्गोत्राणां कुलदेवता

എല്ലാ നാഗരർക്കും ഭാവജാ ദേവി അധിദേവതയായി സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു; അവളാണ് സാർദ്ധ അഷ്ടപഞ്ചാശദ് ഗോത്രങ്ങളുടെ കുലദേവത.

Verse 14

एतस्मात्कारणाद्यात्रा नागरैः सुकृता भवेत् । न विना नागरैर्यात्रां तुष्टिं याति सुरेश्वरी

ഈ കാരണത്താൽ നാഗരർ നിർവഹിക്കുന്ന യാത്ര സുകൃതമായി സുസിദ്ധമാകുന്നു; നാഗരരില്ലാതെ ചെയ്ത യാത്രയിൽ സുരേശ്വരി ദേവി തൃപ്തിയിലാകുന്നില്ല.

Verse 170

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटके श्वरक्षेत्रमाहात्म्ये धारातीर्थोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യ സംഹിതയിലെ ഷഷ്ഠ നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിലെ ‘ധാരാതീർത്ഥോത്പത്തി-മാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന നാമമുള്ള നൂറ്റി എഴുപതാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.