Adhyaya 146

Verse 1

ऋषय ऊचुः । आदित्यानां च सर्वेषां वसुरुद्रादिकाश्विनाम् । प्रत्येकशः समाचक्ष्व नामानि त्वं महामते

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു— ഹേ മഹാമതേ! എല്ലാ ആദിത്യന്മാരുടെയും, വസുക്കളുടെയും, രുദ്രന്മാരുടെയും, അശ്വിനീകുമാരന്മാരുടെയും നാമങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഓരോന്നായി പറഞ്ഞുതരിക.

Verse 2

सूत उवाच । वृषध्वजश्च शर्वश्च मृगव्याधस्तृतीयकः । अजैकपादहिर्बुध्न्यः पिनाकी षष्ठ एव हि

സൂതൻ അരുളിച്ചെയ്തു— വൃഷധ്വജൻ, ശർവൻ, മൂന്നാമൻ മൃഗവ്യാധൻ; അജൈകപാദ്, അഹിർബുധ്ന്യൻ, പിനാകി— ഇവയാണ് ഇവിടെ ആദ്യ ആറു നാമങ്ങൾ.

Verse 3

दहनश्चेश्वरश्चैव कपाली नवमस्तथा । वृषाकपिस्तु दशमो रुद्रस्त्र्यंबक एव च

ദഹനനും ഈശ്വരനും; ഒൻപതാമൻ കപാലി; പത്താമൻ വൃഷാകപി; കൂടാതെ രുദ്രനും ത്ര്യംബകനും.

Verse 4

धुरो ध्रुवश्च सोमश्च मखश्चैवानिलोऽनलः । प्रत्यूषश्च प्रभासश्च वसवोऽष्टौ प्रकीर्तिताः

ധുര, ധ്രുവ, സോമ, മഖ, അനില, അനല, പ്രത്യൂഷ, പ്രഭാസ— ഇവർ എട്ടുപേരും വസുക്കളായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവർ.

Verse 5

वरुणश्च तथा सूर्यो भानुः ख्यातश्च तापनः । इंद्रश्चैवार्यमा चैव धाता चैव भगस्तथा

വരുണൻ; അതുപോലെ സൂര്യൻ, ഭാനു, പ്രസിദ്ധനായ താപനൻ; ഇന്ദ്രൻ, ആര്യമൻ, ധാതാ, ഭഗനും.

Verse 6

गभस्तिर्धर्मराजश्च स्वर्णरेता दिवाकरः । मित्रश्च वासुदेवश्च द्वादशैते च भास्कराः

ഗഭസ്തി, ധർമ്മരാജൻ, സ്വർണരേതാ, ദിവാകരൻ, മിത്രൻ, വാസുദേവൻ— ഇവരാണ് ദ്വാദശ ഭാസ്കരന്മാർ (സൗരദേവതകൾ).

Verse 7

नासत्यश्चैव दस्रश्च ख्यातावेतौ तथाश्विनौ । देववैद्यौ महाभागौ त्वाष्ट्रीगर्भसमुद्भवौ

നാസത്യനും ദസ്രനും—ഈ രണ്ടുപേരും അശ്വിനൗ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധർ. അവർ ദേവവൈദ്യർ, മഹാഭാഗ്യശാലികൾ, ത്വാഷ്ട്രീയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവർ.

Verse 8

त्रयस्त्रिंशत्समाख्याता एते ये सुरनायकाः । क्षेत्रेऽत्रैवास्थिता नित्यं दानवानां वधाय च

ഈ സുരനായകർ ‘ത്രയസ്ത്രിംശത്’—അഥവാ മുപ്പത്തിമൂന്ന് ദേവന്മാർ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. അവർ ഈ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിൽ തന്നെ നിത്യമായി വസിച്ച് ദാനവന്മാരുടെ നാശത്തിനായും നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 9

यस्तान्संपूजयेद्भक्त्या पुरुषः संयतेंद्रियः । यथोक्तदिवसे प्राप्ते नापमृत्युः प्रजायते

ഇന്ദ്രിയസംയമത്തോടെ ഭക്തിയോടെ അവരെ പൂജിക്കുന്ന മനുഷ്യന്, പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദിവസം എത്തിയാലും അകാലമരണം സംഭവിക്കുകയില്ല.

Verse 10

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां रुद्राः पूज्या विचक्षणैः । तस्मिन्क्षेत्रे विशेषेण वांछद्भिः परमं पदम्

അഷ്ടമിയും ചതുര്ദശിയും തിഥികളിൽ വിവേകികൾ രുദ്രന്മാരെ പൂജിക്കണം—പ്രത്യേകിച്ച് ആ ക്ഷേത്രത്തിൽ—പരമപദം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ.

Verse 11

दशम्यां वसवः पूज्यास्तथाष्टम्यां विशेषतः । स्वर्गं समीहमानैश्च विलासैर्विविधैस्तथा

ദശമി തിഥിയിൽ വസുക്കളെ പൂജിക്കണം; അതുപോലെ പ്രത്യേകിച്ച് അഷ്ടമി തിഥിയിലും—സ്വർഗ്ഗം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ വിവിധ അർപ്പണങ്ങളും ഉത്സവാചാരങ്ങളും സഹിതം.

Verse 12

सप्तम्यामथ षष्ठ्यां च पूजनीया दिवाकराः । ये वांछन्ति नराः सत्त्वं परिपंथिविवर्जितम्

ഷഷ്ഠിയും സപ്തമിയും തിഥികളിൽ ദിവാകരനായ സൂര്യദേവനെ പൂജിക്കണം; സ്ഥിരമായ പ്രാണശക്തിയും ശത്രു-തടസ്സരഹിതമായ ജീവിതവും ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഇത് ഉചിതം।

Verse 13

देववैद्यौ तथा पूज्यौ द्वादश्यां व्याधिसंक्षयम् । ये वांछन्ति सदा मर्त्या नीरुजा सम्भवंति ते

ദ്വാദശി തിഥിയിൽ ദേവവൈദ്യന്മാരായ അശ്വിനീകുമാരന്മാരെ രോഗനാശത്തിനായി പൂജിക്കണം; ഇത് നിരന്തരം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ നിരോഗികളാകും।

Verse 146

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽमरेश्वरकुण्डमाहात्म्यवर्णनं नाम षट्चत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ഷഷ്ഠ നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിനകത്തെ ‘അമരേശ്വരകുണ്ഡമാഹാത്മ്യവർണ്ണനം’ എന്ന 146-ാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।