Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 9
सूत उवाच । आर्सोत्पूर्वं मुनिर्नाम्ना जाबालिरिति विश्रुतः । कौमारब्रह्मचर्येण येन चीर्णं तपः सदा
sūta uvāca | ārsotpūrvaṃ munirnāmnā jābāliriti viśrutaḥ | kaumārabrahmacaryeṇa yena cīrṇaṃ tapaḥ sadā
സൂതൻ പറഞ്ഞു—പൂർവ്വകാലത്ത് ജാബാലി എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധനായ ഒരു മുനി ഉണ്ടായിരുന്നു; അദ്ദേഹം കൗമാരബ്രഹ്മചര്യത്തോടെ നിത്യം തപസ്സു അനുഷ്ഠിച്ചു।
Sūta
Listener: Ṛṣis of Naimiṣāraṇya (implied)
Scene: Sūta narrates the rise of the young sage Jābāli—matted hair, deer-skin, calm gaze—absorbed in brahmacarya and daily austerities, suggesting a forest-āśrama atmosphere before the tīrtha episode unfolds.
FAQs
Spiritual authority in Purāṇic narratives is grounded in lifelong discipline—brahmacarya and tapas—making the sage’s words (including curses/boons) potent.
The verse introduces Jābāli as part of the Citrapīṭha/Citreśvara sthala-kathā, though the place name is not repeated here.
No direct ritual is prescribed; the verse establishes the ascetic credentials of Jābāli for the unfolding tīrtha-legend.