Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 29
ततस्तदग्रतः क्षिप्त्वा तं मृतं निजबालकम् । प्रलापानकरोद्दीना वियुक्ता कुररी यथा
tatastadagrataḥ kṣiptvā taṃ mṛtaṃ nijabālakam | pralāpānakaroddīnā viyuktā kurarī yathā
അപ്പോൾ അവൾ തന്റെ മരിച്ച ചെറുകുഞ്ഞിനെ അവന്റെ മുമ്പിൽ ഇട്ടെറിഞ്ഞു; അത്യന്തം ദീനയായി വീണ്ടും വിലപിച്ചു—ജോഡി വേർപെട്ട കുരരീ പക്ഷിയെപ്പോലെ।
Narrator (Purāṇic narrator)
Scene: A bereft mother places her dead child before the Nāga-king; her body bent in grief, hands raised in lament, eyes streaming—evoking the kurarī-bird’s lonely cry.
FAQs
It intensifies the theme that worldly separation is unbearable, preparing the listener for the Purāṇic answer: grace accessed through sacred presence.
The setting remains Ananta’s vicinity/presence, a sacred locus within the chapter’s tīrtha-māhātmya framework.
None; the verse is narrative and emotive, not prescriptive.