Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 112
दुःखितश्चिंतयन्प्राप्तो भृशमश्रूणि वर्तयन् । अहोऽहमीर्ष्ययाक्षिप्तो मग्नोऽहं दुःखसागरे
duḥkhitaściṃtayanprāpto bhṛśamaśrūṇi vartayan | aho'hamīrṣyayākṣipto magno'haṃ duḥkhasāgare
ദുഃഖിതനും ചിന്താകുലനുമായി, ധാരാളം കണ്ണുനീർ പൊഴിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ എത്തിച്ചേർന്നു. 'കഷ്ടം! അസൂയയാൽ ആക്രാന്തനായി ഞാൻ ദുഃഖസാഗരത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു.'
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating; the lament is spoken by the distressed character (contextually Gautama/Cirakārī episode)
Scene: A man walks with bowed head toward the hermitage, tears streaming; the forest seems to echo his lament; the sky subdued, the path strewn with leaves.
FAQs
Īrṣyā (jealousy) is portrayed as a destructive force that drowns the mind in suffering and leads toward adharma.
No tīrtha is praised in this verse; it focuses on the character’s inner turmoil.
None.