Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 120
विवस्त्रो मुक्तलज्जश्च विष्ठानुलेपितः । याचमानश्च सलिलं शुष्ककण्ठोष्ठतालुकः
vivastro muktalajjaśca viṣṭhānulepitaḥ | yācamānaśca salilaṃ śuṣkakaṇṭhoṣṭhatālukaḥ
അവൻ നഗ്നനാകുന്നു; ലജ്ജ വിട്ടുപോകുന്നു; മലത്തിൽ ലേപിതനാകുന്നു; കഴുത്തും അധരങ്ങളും താലുവും വരണ്ടപ്പോൾ വെള്ളം യാചിക്കുന്നു.
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Scene: Unflinching deathbed realism: the dying person unclothed, smeared with filth, eyes pleading for water; attendants recoil yet remain compassionate; a water pot just out of reach.
FAQs
Worldly pride collapses at death; one should seek lasting refuge in dharma and devotion.
None is specified; the focus is on universal mortality.
No explicit rite is prescribed; the verse functions as a meditation to inspire renunciation and pious living.