Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 119
संमूढः क्षिपतेत्यर्थं हस्तपादावितस्ततः । खट्वातो वांछते भूमिं भूमेः खट्वां पुनर्महीम्
saṃmūḍhaḥ kṣipatetyarthaṃ hastapādāvitastataḥ | khaṭvāto vāṃchate bhūmiṃ bhūmeḥ khaṭvāṃ punarmahīm
മോഹിതനായി അവൻ കൈകാലുകൾ എല്ലാദിക്കിലേക്കും എറിഞ്ഞടിക്കുന്നു. കട്ടിലിൽ നിന്ന് നിലം വേണമെന്ന് തോന്നുന്നു; നിലത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടും കട്ടിൽ വേണമെന്ന് തോന്നുന്നു—വീണ്ടും നിലം തന്നെ തേടുന്നു.
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Scene: The dying person thrashes hands and feet, alternately begging to be placed on the ground then back on the bed; attendants struggle to steady him; dust and disarray in the room.
FAQs
At death, the mind becomes unstable; spiritual discipline aims to replace agitation with remembrance of the divine.
No tīrtha is referenced in this verse.
None stated; the implied prescription is steady practice (abhyāsa) of japa and devotion to avoid confusion.