Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 20
न यस्यालमपि ब्रह्मामहिमानं विवर्णितुम् । श्रुतिश्च भीता यं वक्ति किं तस्मात्परमं भवेत्
na yasyālamapi brahmāmahimānaṃ vivarṇitum | śrutiśca bhītā yaṃ vakti kiṃ tasmātparamaṃ bhavet
അവന്റെ മഹിമ പൂർണ്ണമായി വർണ്ണിക്കാൻ ബ്രഹ്മാവിനും കഴിയില്ല; ശ്രുതി (വേദം) പോലും ഭയഭക്തിയോടെ സംയത വാക്കുകളിൽ അവനെ പറയുന്നു—അവനെക്കാൾ പരമം പിന്നെ എന്തുണ്ടാകും?
Lomaharṣaṇa (Sūta), narrating to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Scene: A theological crescendo: Brahmā cannot fully describe Śiva’s glory; even Śruti speaks in awe—there can be nothing higher.
FAQs
Śiva’s transcendence is beyond complete verbal description; humility before the Divine is itself dharma.
No single tīrtha is named in this verse; it functions as a general stuti within the Kaumārikākhaṇḍa.
None explicitly; the verse establishes theological supremacy as a basis for devotion.